ฝนตกลงมาอีกครั้ง
เมื่อ[แดนสนธยาหนักอึ้ง]ถูกยกเลิก สายฝนที่โปรยปรายก็กลับมาเติมเต็มพื้นที่สุญญากาศสิบเมตรนั้นอีกครั้ง
เจียงหนานก้มลงมองเงาดำที่กลายเป็นกระดาษสองมิติโดยสิ้นเชิงใต้เท้าของเขา
ผีตายอยากที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ทีมประเทศซากุระพ่ายแพ้ยับเยินและทำให้ผู้วิเศษหวาดกลัว
ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนสติกเกอร์แบนๆ ติดอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยโคลน
ถึงแม้มันจะยังดิ้นอย่างแผ่วเบา แต่เห็นได้ชัดว่ามันสูญเสียภัยคุกคามทั้งหมดไปแล้ว
โดยไม่พูดพล่าม เขายื่นมือออกไปตรงๆ หนีบขอบกระดาษแผ่นนั้น
ฉีก!
เสียงดังกรอบแกรบราวกับผ้าขาด
ผีตายอยากถูกเจียงหนานฉีกออกจากพื้นอย่างง่ายดายราวกับกระดาษเปล่า แล้วขยำเป็นก้อนกลมๆ
“...”
ในหัวของกัวซ่วย อัลเบิร์ตที่เมื่อครู่ยังหยิ่งผยองถึงกับเงียบกริบ
“เฮ้ ไอ้แก่”
กัวซ่วยแกล้งทำเป็นเหนือกว่าในใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ไม่อาจปิดบังได้
“พูดสิ? เมื่อกี้ใครบอกว่าหัวหน้าของฉันเป็นพวกไม่มีฝีมือ? ใครบอกว่าเราจะต้องตาย?”
“แพ้แล้วต้องยอมรับ เอากลอุบายประจำตระกูลของแกออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ฮึ่ม...”
นานทีทีเดียว อัลเบิร์ตถึงส่งเสียงฮึ่มยอมแพ้
“ข้า...ยอมรับความพ่ายแพ้”
“ไม่คิดว่าชายผู้ไม่มีแม้แต่คลื่นพลังพิเศษคนนี้ จะครอบครองความสามารถที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้...”
“ข้ามองผิดไปจริงๆ”
“ฟังไว้นะเจ้าหนู ความสามารถนี้เป็นวิชาต้องห้ามที่ข้าคิดค้นขึ้นในตอนนั้นเพื่อต่อต้าน...อ๋อ ไม่สิ เพื่อศึกษาสิ่งมีชีวิตประหลาด ชื่อของมันคือ...”
เสียงของอัลเบิร์ตในหัวของกัวซ่วยเริ่มต่ำลงและลึกลับ
ไม่กี่วินาทีต่อมา
เสียงของกัวซ่วยตื่นเต้น