นรก.
ถ้าจะให้ใช้คำเดียวมาบรรยายภาพตรงหน้า ก็คงมีเพียงคำนี้ที่เหมาะสมที่สุดแล้วล่ะมั้ง?
เจียงหนานยืนอยู่ริมสนาม ยื่นมือรับเม็ดฝนเหล่านั้นตกลงมา
โรงเรียนมัธยมกุหลาบ สนามหญ้า
เวลา 04:38
ฝนเทกระหน่ำ ท้องฟ้าดำทะมึนไปด้วยเมฆ
ส่วนรอบตัวเขา เฉินถง หลิวอวี่ฉิง อวี๋ซือซือ หวังเหมิ่ง และมนุษย์คนอื่น ๆ
ต่างตัวสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว
เม็ดน้ำไหลรินอาบแก้ม แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อเย็นหรือน้ำฝน
เพราะที่หน้าแท่นชักธงไม่ไกลออกไป
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เหล่านักเรียนผีรูปร่างประหลาดพิลึก ขาดแขนหายขา นับไม่ถ้วน พรั่งพรูออกมาจากมุมไหนของโรงเรียนก็ไม่รู้
พวกมันเดินสวนสนามอย่างเป็นระเบียบ ส่งเสียงฝีเท้าที่ทำให้หัวใจสั่นสะเทือนตามไปด้วย
เห็นได้ชัด…
โรงเรียนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ที่ว่าสร้างโดยบริษัทจากหัวเซี่ย แม้แต่รูปแบบการเรียนการสอนก็ยังลอกเลียนแบบมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ขบวนชักธงที่เดินนำหน้านั้น สิ่งที่กอดไว้ในมือไม่ใช่ธงชาติสีสดใส
แต่เป็นธงโรงเรียนที่เย็บจากหนังคนจำนวนนับไม่ถ้วน บนนั้นเขียนด้วยเลือดดำเป็นตัวอักษรสี่ตัวว่า[โรงเรียนมัธยมกุหลาบ]
ไม่นาน นักเรียนผีหลายร้อยตนก็เดินมาถึงตำแหน่งด้านหน้าของเจียงหนานพวกเขา ยืนนิ่งเงียบ ชวนขนลุก
"ฮืด...ฮืด..."
หวังเหมิ่งถอดแว่นที่เต็มไปด้วยไอน้ำออก หอบหายใจอย่างหนัก
"บรรยากาศกดดันแบบนี้...โคตรจะเสียวสันหลังเลย"
"ถึงตอนนี้พวกมันจะยังไม่โจมตีเรา แค่กลิ่นศพกับความอาฆาตแค่นี้ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ"
หลิวอวี่ฉิงไม่ได้ถอดแว่น
สายตาสั้นถึง 600 องศาของเธอ จะถอดหรือไม่ถอดก็มองไม่ชัดภาพนรกกลางสายฝนนี้อยู่ดี
เธอผลักดั้งแว่นขึ้น แล้วพูดเสริม
"ใช่...ตอนนี้ที่น่ากลัวที่สุดคือ สิ่งที่เรียกว่าการอ่านหนังสือตอนเช้ากับการออกกำลังกายตอนเช้านี่มันอะไรกันแน่?"
"แล้ว...อาจารย์ลู่ซือเหยียนทำไมยังไม่มาอีก?"
"ก็ใช่น่ะสิ เขาเป็นครูประจำชั้นนิ"
หวังเหมิ่งหรี่ตามองนาฬิกาข้อมือ
"ตอนนี้ห่างจาก 4:38 อีก 6 นาที"
"แล้ว...กัวซ่วยหายไปไหนอีกคน?"
หลิวอวี่ฉิงถอนหายใจ เล่าเรื่องที่เห็นกัวซ่วยวิ่งตามลู่ซือเหยียนไปก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างย่อ ๆ
"โทษที ตอนนั้นฉันควรจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้"
"ฉันแค่ให้เขาจับตาดู ไม่ได้ให้เขาตามไป"