โรงเรียนมัธยมกุหลาบ สนาม
[04:44:44]
หยด~
หยด~
ท่ามกลางเสียงฝน ฝีเท้าและเสียงหอบหายใจดังมาแต่ไกลแล้วใกล้เข้ามา
กัวซ่วยรีบวิ่งเข้าประจำแถวในสนามทันเวลา คว้าโอกาสตอนที่ยังไม่ทันเช็ดน้ำฝนบนหน้า เขาก็เข้าไปกระซิบข้างหูเจียงหนานทันที
เขาบอกถึงตัวตนที่แท้จริงของคุโจ จิเอรุ รวมถึงทุกเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ฟังรายงานของลูกน้องเล็กจบ เจียงหนานสีหน้าเรียบเฉย เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย
เขาไม่ได้แปลกใจเลย
ตั้งแต่ครั้งแรกที่ลู่ซือเหยียนมาแสดงความเก่งต่อหน้าเขา เขาก็รู้แล้วว่าคนผู้นี้มีพิรุธ
หลังจากเตือนมันไปแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก เพียงอยากใช้มันเป็นหินลับมีดเท่านั้น
เพื่อฝึกฝนความตื่นตัวและความสามารถในการรับมือสถานการณ์ให้กับน้อง ๆ เหล่านี้
เพราะไม่นานมานี้ พวกเขายังเป็นเพียงนักเรียนที่ใช้ชีวิตอยู่ในหอคอยงาช้าง
ส่วนตัวเจียงหนานเอง...
ฮ่ะฮ่ะ เกิดมาสองชาติ ตะเกียกตะกายมานานขนาดนี้ อะไรที่ไหนจะไม่เคยเห็น?
รับมือกับพวกคิดว่าตัวเองฉลาดแบบนี้ เขามีวิธีมากมาย
ทำได้ดี
เจียงหนานยื่นมือออกไป ตบไหล่กัวซ่วยที่ยังสั่นเทาอยู่เบา ๆ
แม้จะไม่พูดอะไร แต่การกระทำง่าย ๆ นี้ สำหรับกัวซ่วยแล้วถือเป็นการยอมรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
"เยส!"
กัวซ่วยกำหมัดเชียร์ในใจ พลังที่เกือบจะหมดสิ้นไปพลันกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
เขายืดอกยืนอยู่ตำแหน่งซ้ายสุดของแถวพวกเจียงหนาน ด้านข้างพอดีกับสาวซากุระขี้แย โฮชิโนะฮิคารุ
"เฮ้อ..."
โฮชิโนะฮิคารุเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย ก็โล่งอกเป็นอิสระ ใบหน้าเผยรอยยิ้มของคนที่รอดจากความตาย
"ดีจริง ๆ...ฉันไม่ต้องตายแล้วใช่ไหม?"
แต่ทว่า
วินาทีถัดมา
กริ่งงงง!!
เสียงกริ่งที่ทำให้ขนลุกชันนั้น ดังขึ้นตรงเวลาอีกครั้ง!
[04:44]
ถึงเวลาแล้ว
"นักเรียน~คุณครู~สวัสดีตอนเช้าค่ะ~"
ใต้แท่นชักธง ชาลีซาเอะอ้าปากกว้าง
"ขอบคุณที่ทนฝนทนลมมาให้ตรงเวลาที่สนามโรงเรียนมัธยมกุหลาบนะคะ~"
"ก่อนเริ่มอ่านหนังสือเช้าและออกกำลังกายตอนเช้าอันน่าตื่นเต้น..."
"ขอให้พวกเราปรบมือต้อนรับอย่างอบอุ่นที่สุด..."