เศษกระดาษปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า
"แม่งเอ้ย! แม่งเอ้ย!! แม่งเอ้ย!!!"
ทวีปชางหลาน ฐานที่เจ็ดของประเทศอินทรี ห้องทำงานผู้บัญชาการ
แม็กกำลังจ้องรายงานการลาดตระเวนตรงหน้า พลางเดือดดาลไร้ทางออก
"ทำไมกัน!"
"พวกเราแทบตายกว่าจะนำหน้าหัวเซี่ยได้นิดหน่อยในภารกิจสำรวจ 'เกาะประหลาด'!"
"แล้วทำไมพวกนั้นโชคดีนัก! พลิกไปพลิกมาไปเจอ 'ซากปรักหักพังราชามังกร' เข้าในเขตน้ำแข็งขั้วโลกอีก!?"
"นั่นมันราชามังกรนะ! มรดกของหนึ่งในสุดยอดพลังการรบแห่งโลกแดนเถื่อนในตำนาน! ถ้าพวกนั้นได้ไป..."
แม็กไม่กล้าคิดต่อไป
ด้านข้าง เจสซี นายทหารหญิงคนสนิท ค่อยๆ ปลอบโยน
"ท่านครับ ได้โปรดใจเย็นๆ"
"จริงๆ ตามการวิเคราะห์ของทีมที่ปรึกษา หัวเซี่ยยังไม่ได้เหนือกว่าเราทั้งหมด"
เจสซีถือแท็บเล็ต ราบงานอย่างเคร่งขรึม
"พวกเขาแค่..."
"จำนวนผู้ตื่นรู้..."
"การป้องกันฐานที่มั่น..."
"กำลังรบรายบุคคล..."
"ระดับเทคโนโลยีแกนกลาง..."
"เสบียงอาหาร..."
"เทคโนโลยีการแพทย์..."
"และอีก 103 ตัวชี้วัดที่เหนือกว่าเราเพียงชั่วคราวเท่านั้น"
"และช่องว่างก็ไม่ได้ชัดเจนนัก เช่น กำลังรบรายบุคคลก็แค่แข็งแกร่งกว่าเราราว 10%"
"ในส่วน 'ความคืบหน้าการสำรวจพื้นที่ไม่รู้จัก' ซึ่งเป็นแกนกลาง ยังเป็นประเทศอินทรีผู้ยิ่งใหญ่ของเราที่นำหน้า!"
เจสซีคิดว่าคำพูดของตนเองมีเหตุมีผลนัก
แต่กลับไม่ทันสังเกตว่า ยิ่งรายงานมากเท่าไหร่ ใบหน้าของแม็กก็ยิ่งเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงดำมากขึ้นเท่านั้น
"พอได้แล้ว!!"
แม็กหันขวับ
"103 ตัวชี้วัด?! ฉันจะไปให้ตายเถอะ!"
"รวมทั้งหมดก็แค่ 120 ตัวชี้วัดการประเมิน พวกเขาเหนือกว่า 103 ตัวชี้วัด?! นายพูดออกมาได้ไม่อายบ้างหรือไร?"
"คิดว่าฉันเป็นเด็กทารกหรือไง? ต้องการคำปลอบโยนแบบน่าขันขนาดนี้?"