ลานกลาง
ละอองเลือดกระจายตัวในม่านฝน
คามิยะ โคนันสลายไปในพริบตา!
เศษเนื้อกระจายไปทั่วอากาศ ดวงตาสองข้างของเขายังคงแวววาวด้วยความตกใจและหวาดกลัว
แต่สมองของเขากลับถูกหวงหยุนถือไว้ในมือซ้ายอย่างสมบูรณ์ไร้ร่องรอยเสียหาย
ฝ่ามือขวาของหวงหยุนกางออกไปข้างหน้า กำแพงพลังล่องหนปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ปิดกั้นเลือดสกปรกและเศษเนื้อที่กระเซ็นเข้ามาทั้งหมดไว้ตรงหน้า
ราวกับภาพวาดที่ติดอยู่บนกระจก
"ประโยคที่สี่...ประโยคที่ห้า..."
สายตาของหวงหยุนเริ่มเคร่งเครียดเป็นครั้งแรก
"เจ้าคือใครกันแน่?"
"เป็นสมุนของราชามังกร?"
"หรือว่า...เป็นลูกหลานที่มันทิ้งไว้บนโลกมนุษย์?"
เจียงหนานไม่สนใจคำถามของเขาเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่ตอบกลับเขามีเพียงเสียงระเบิด!
ตูม!
เจียงหนานพุ่งไปข้างหน้า กรงเล็บมังกรชี้ตรงไปที่อกของหวงหยุน!
วืด!
ขณะนั้นเอง ชายไร้หน้าที่เฝ้าดูอยู่ตลอดก็ขยับตัว
ร่างของมันว่องไวถึงขีดสุด ปรากฏอยู่ตรงหน้าเจียงหนานในพริบตา
ปึก!
มันใช้มือเปล่ารับกรงเล็บมังกรที่ไม่มีอะไรทำลายได้ของเจียงหนานเอาไว้!
แม้ฝ่ามือจะถูกแทงทะลุไปแล้ว เลือดกระจาย ร่างของมันก็ยังนิ่งไม่ไหวติง ไม่แม้แต่จะสั่น
ใต้หน้ากาก เจียงหนานยิ้มมุมปาก
"เจ้าตัวนี้...ไม่ใช่อสูรพิกลจริงๆ ด้วย"
"ฝ่ามือมันมีอุณหภูมิ มีระบบรับรู้ความเจ็บปวด มีแม้กระทั่งโครงสร้างกระดูก"
"มันเป็นมนุษย์! หรือพูดอีกอย่างคือ...เคยเป็นมนุษย์!"
ชายไร้หน้าก้มลงมองฝ่ามือที่ถูกแทงทะลุของตัวเอง น้ำเสียงสงบจนน่าขนลุก
"เกราะราชามังกรขั้นที่ห้ารึ?"
"น่าสนใจ"
"นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ประมือกับเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดในตำนานของราชามังกร"
บนใบหน้าที่ไร้ซึ่งเรียวหน้า เส้นประสีขาวค่อยๆ ขีดเป็นรอยยิ้ม
"ข้าขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ ผีตายอยากตัวนั้นไม่คู่ควรที่จะสู้กับเจ้าเลย"
"เจ้ามีสิทธิ์เป็นคู่ต่อสู้ของข้า...ลูกศิษย์ที่ดีของข้า"
เมื่อพูดจบ
ตูม!!
หมัดหนึ่งเดียวของชายไร้หน้าโดยไม่มีการพลิกแพลงใดๆ พุ่งเข้าที่อกของเจียงหนาน!
เจียงหนานไม่หลบ
ดัง!
หมัดหนักอึ้งทุบลงบนเกราะเกล็ดมังกร แต่กลับเพียงปัดประกายไฟเป็นชุด
"เบามาก..."
เจียงหนานประเมินในใจ
"เหมือนถูกแหย่เล่นๆ อย่างนั้นแหละ"
จากนั้น เขาก็ขยับ
ในม่านตามังกร...