อากาศหลังฝนตกเย็นยะเยือกผิดปกติ
แต่ที่เย็นยิ่งกว่าอากาศ ก็คือน้ำเสียงของคามิยะ โคนัน
"ผู้ท้าทาย?"
"เจียงหนาน นายโดนขู่จนหัวทึบไปแล้วหรือไง?"
คามิยะ โคนัน ผลักแว่นตาขึ้น
"นายคิดว่านายกำลังเผชิญหน้ากับใครอยู่?"
"คือเจ้าใหญ่แห่งโรงเรียนนี้!"
"คือพลบค่ำแห่งสมาคมอาราคามิ!"
"และ...ผู้ถูกเลือกหนึ่งคน!"
"ส่วนนาย? ก็แค่...แมลงมนุษย์ที่ยังไม่ทันจบการศึกษาตัวหนึ่งน่ะ!!"
ยังไม่ทันขาดคำ คามิยะ โคนันก็หยุดหัวเราะกะทันหัน ใบหน้าเริ่มดูน่ากลัว
ครืน!
พลังจิตขั้นสูงระดับ S ปะทุออกมา เศษหินรอบข้างลอยละล่องขึ้นมา นั่นคือสัญญาณว่าเขากำลังจะลงมือ
"ในเมื่อนายรีบร้อนจะหาความตายขนาดนั้น...ฉันก็จะส่งนายให้ไปให้ถึงที่สุด!!"
"ฉันจะฉีกมือที่เอาไว้แต่แปะกระดาษของนายทิ้งซะ!"
"จะเย็บปากที่ทำเป็นใบ้หยิ่งยะโสของนายให้แน่น! เก็บไว้เป็นของสะสมของฉัน!!"
ด้านข้าง ฮวงหุ้นแค่ผลักแว่นตาอย่างเฉยเมย ไม่ได้ขัดขวางความโหดร้ายของศิษย์ตัวเองแม้แต่น้อย
ในสายตาเขา มนุษย์คนนี้ถึงจะน่าสนใจอยู่บ้าง แต่ก็แค่นั้นจริง ๆ ไม่คู่ควรให้เขาลงมือด้วยตัวเอง
ส่วนชายไร้หน้าก็ยังยืนอยู่ที่เดิม ครึ่งใบหน้าดูขัดแย้ง ครึ่งใบหน้าดูดุร้าย
เห็นได้ชัดว่ากำลังอยู่ในการต่อสู้ทางความคิดอย่างดุเดือด ยังไม่สามารถเข้าแทรกแซงการศึกได้ในตอนนี้
ทว่า
เมื่อเผชิญหน้ากับความดุร้ายที่ล้นทะลักของคามิยะ โคนัน เจียงหนานก็ขยับตัว
เขาหยิบกระดาษโน้ตออกมาจากอก แล้วยื่นส่งให้กัวซ่วยที่อยู่ข้างหลังอย่างไม่รีบร้อน
กัวซ่วยรับมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วดู
[ฉันจะสอยมันให้สลบก่อน พวกนายค่อยขึ้นทีหลัง อย่าทำให้ฉันผิดหวัง]
"......"
กัวซ่วยอ่านจบ กลืนน้ำลายลงคอ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
เขารู้ดี หัวหน้าคนนี้กำลังฝึกฝนพวกเขาอยู่
แต่เขาก็อดรั้งตัวเองไม่ไหว ต้องดึงชายเสื้อของเจียงหนานไว้ เสียงสั่นเครือ
"หัวหน้า...ระวังตัวด้วยนะ!"
เมื่อครู่นี้เอง เขาเปิดฟังก์ชันสอดแนมของ[ดวงตาหายนะ]โดยไม่ทันตั้งตัว
ผลปรากฏว่า......
ในมุมมอง คนสามคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ล้วนเป็นตัวอักษรที่อ่านไม่ออกเต็มไปหมด!
เป็น[???]สีแดงจนดำคล้ำทั้งนั้น!
ส่วนอัตราชนะที่ระบบให้ไว้สำหรับ"โหมดต่อสู้อัตโนมัติ"......
คือ 0% ที่ชวนให้สิ้นหวัง