ชั่วพริบตาเดียว บาดแผลบนใบหน้าของลู่จือหนิงก็หายสนิท ราวกับไม่เคยมีมาก่อน
ลู่จือหนิงยกมือขึ้นลูบแก้มอย่างไม่อยากเชื่อ บริเวณที่เคยเป็นแผลไม่รู้สึกเจ็บอีกแล้ว นี่ก็พิสูจน์ว่าไม่ใช่ภาพลวงตา
แต่เป็นการรักษาบาดแผลบนใบหน้าของเขาจนหายจริง ๆ
ลู่จือหนิงมองซูจิ่นด้วยความตื่นตะลึง “เธอ... เธอ...”
เอ่ยอยู่นานก็ยังพูดอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้
ซูจิ่นเก็บกระจก หันกลับไปที่แผงแล้วนั่งลงอย่างใจเย็น ก่อนอธิบายกับลู่จือหนิงอย่างจริงจัง “นายโดนสิ่งชั่วร้ายเล่นงาน”
ลู่จือหนิง “...”
ถ้าเป็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาคงโต้กลับได้อย่างใจเย็นว่า เป็นไปไม่ได้!
แต่ตอนนี้ลู่จือหนิงไม่ค่อยกล้าเถียง เพราะแผลบนใบหน้าของเขาหายแล้วจริง ๆ...
เขาหันไปมองหยวนจิ่งโดยไม่รู้ตัว เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้เขาอย่างจริงจัง “อาจิ่นเก่งมากจริง ๆ ที่ฉันช่วยประชาสัมพันธ์อารามให้เธอ ก็เพราะฝีมือของเธอ ไม่ใช่เหตุผลอื่น”
เห็นได้ชัดว่าลู่จือหนิงคิดไปในทางอื่นแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ซูจิ่นบอกว่าลู่จือหนิงโดนสิ่งชั่วร้ายเล่นงาน งั้นก็ต้องเป็นเรื่องยุ่งยากแน่ เรื่องแบบนี้ต้องรีบแก้ให้เร็วที่สุด!
ลู่จือหนิงมีสีหน้าเหม่อลอย
โดนสิ่งชั่วร้ายเล่นงาน?
หรือว่าเขาจะโดนจริง ๆ?
แต่ปกติเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้...
แล้วเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเขาได้ยังไง? ลู่จือหนิงคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
จากนั้นก็ได้ยินซูจิ่นพูดว่า “แผลบนใบหน้านายไม่ได้เกิดจากฝีมือคน เพราะงั้นแม้แต่นายเองก็ไม่รู้ว่าไปได้แผลมาตอนไหน”