ลู่จือหนิงรีบถามต่อ “แล้วทำไมคุณถึงรู้ว่าผมฝันอะไร?”
ตอนนั้นเขาสะดุ้งตื่นทันทีที่ฝันจบ พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่ามันเหลือเชื่อมาก เพราะเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น แถมเธอยังแปลกประหลาด เขามองใบหน้าเธอไม่ชัด แต่จำได้ว่าเธอเอาแต่วิ่งไล่ตามเขาไม่หยุด
เขาวิ่ง เธอก็ไล่... ต่อให้มีปีกก็คงหนีไม่พ้น
แล้วสุดท้ายเธอก็ตามเขาทัน...
พอตามทัน ผู้หญิงคนนั้นก็เข้ามาลวนลามเขา เขาพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่สุดท้ายก็ยังถูกเธอสัมผัสบริเวณคิ้วและดวงตา...
ลู่จือหนิงสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกว่าฝันนั้นประหลาดพิกลอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่ามันชวนขนลุกจนพูดไม่ออก
พอลองนึกถึงบาดแผลบนใบหน้าหลังตื่นขึ้นมา... ก็เป็นตรงที่ผู้หญิงในฝันจูบเขาพอดีไม่ใช่หรือไง?
กลางวันแสก ๆ
ลู่จือหนิงรู้สึกเหมือนเลือดในกายไหลย้อนกลับ ใบหน้าซีดขาวลงไปอีกหลายส่วน
ซูจิ่นมองสีหน้าของลู่จือหนิง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า “ฝันของคุณชายลู่ไม่ใช่ฝันธรรมดา”
จากนั้นซูจิ่นก็พูดต่อ “คุณชายลู่เจอเรื่องเหนือธรรมชาติเข้าแล้ว ถูกผีผู้หญิงตนนั้นหมายหัว”
ลู่จือหนิง “...?” ผะ...ผีผู้หญิง?
“ท่านนักพรตซู ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม...” ลู่จือหนิงตกใจมาก ใบหน้าที่แทบไม่มีสีเลือดอยู่แล้ว ตอนนี้ซีดจนแทบโปร่งแสง
ซูจิ่นตอบ “ฉันไม่ได้ล้อเล่น”
ใบหน้าเล็กขาวผ่องเต็มไปด้วยความจริงจัง
“คุณชายลู่ เจอฉันถือว่าโชคดีจริง ๆ” ถึงซูจิ่นจะไม่ลืมชมตัวเอง แต่คำพูดนี้ก็ออกมาจากใจจริงเช่นกัน