อวิ๋นจิ้งซูจับจ้องแสงเทียนที่เต้นระริกอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
นางเหมือนจะตอบคำของฉุยอวี้ หรือเหมือนจะพึมพำกับตัวเองว่า "เจ้าพูดถูก ไม่ว่าไกวไกจะไปที่ใด ก็จะกลับมาอยู่ข้างข้าอย่างปลอดภัย…"
หากนางเป็นเพียงมารดาทั่วไป คงจะดีเพียงใด…
เช่นนั้นไกวไกก้าวหนึ่งนางก็จะตามหนึ่งก้าว
หากพบอันตราย นางยังจะได้กั้นขวางแทนไกวไกได้…
ความคิดมากมายพวยพุ่งขึ้นในใจ อวิ๋นจิ้งซูหลับตาลงเล็กน้อย วางม้วนหนังสือลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา "ฉุยอวี้ จัดการเปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้าเถิด…"
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังลอดมาจากนอกตำหนัก อวิ๋นจิ้งซูสีหน้าเย็นลงเล็กน้อย "ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น กลางดึกค่อนคืนยังส่งเสียงอึกทึกเช่นนี้ ยังมีระเบียบวินัยอยู่หรือไม่!"
ฉุยอวี้รับคำ วางกรรไกรที่ใช้เขี่ยไส้เทียนลง ยกกระโปรงเดินออกจากตำหนัก
"ใครกันที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มายืนส่งเสียงอึกทึกอยู่ข้างนอก รบกวนฮองเฮาพักผ่อน ระวังผิวหนังของพวกเจ้าด้วย!" ฉุยอวี้เพิ่งก้าวออกจากตำหนัก ก็ลดเสียงลงดุด่า
นางกว่าจะเกลี้ยกล่อมฮองเฮาให้ยอมพักผ่อนได้ ก็ยังถูกมารบกวนอีก ฉุยอวี้ตอนนี้โกรธจนแทบระเบิด
"คุณหนูฉุยอวี้ อย่าเพิ่งโกรธไปเลย ข้าน้อยนำองค์หญิงน้อยส่งกลับมา มิได้ตั้งใจจะรบกวนพระชายารัชทายาท ขอคุณหนูฉุยอวี้จงอภัยด้วยเถิด…" หวังจงยิ้มแย้มอธิบาย ใบหน้าไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย
ฉุยอวี้จึงได้เห็นหวังจงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตกใจพร้อมกับความโกรธในใจก็จางลงไปเกินครึ่ง