เด็กน้อยหันกลับไปมองหน้าท้องแบนราบของอานผินโดยไม่รู้ตัว หัวเล็ก ๆ มีเครื่องหมายคำถามใหญ่ลอยขึ้นมา
เมื่อครู่ถังถังไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง…
ข้าวห้าชามกับไก่อีกเป็ดอีกปลา… กินหมดแล้วท้องของอานผินไม่ถูกยัดจนกลมเป็นลูกบอลหรอกหรือ?
ใบหน้างามของอานผินแดงก่ำด้วยความเขินอาย ยืนอยู่กับที่หลุบตามองปลายรองเท้า ในใจขมขื่นยิ่งนัก
ฮองเฮาปรายตามองอานผินสองครั้ง เห็นนางมีสีหน้าสดใส จึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
"เปิ่นกงจะออกคำสั่งให้เพิ่มข้าวให้นางอีกหนึ่งชามในแต่ละมื้อ และทุก ๆ ห้าวันให้เพิ่มไก่ เป็ด ปลา อย่างละหนึ่งอย่าง!"
ศีรษะที่ก้มงุดของอานผินเงยขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองฮองเฮาด้วยความตกใจและดีใจ
นางกินข้าวสามชามต่อมื้อ ถ้าเพิ่มอีกหนึ่งชามก็เป็นสี่ชาม!
แม้จะยังไม่อิ่มเต็มที่ แต่อิ่มขึ้นอีกชามก็ยังดี!
"หม่อมฉันขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ!" อานผินซาบซึ้งจนน้ำตาคลอเบ้า คุกเข่าลงเล็กน้อย "หม่อมฉันจะต้องปรนนิบัติฮองเฮาด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง!"
ฮองเฮาช่วยนางจากกองทุกข์ครั้งแล้วครั้งเล่า นางไม่มีสิ่งใดตอบแทนได้นอกจากถวายการปรนนิบัติฮองเฮาอย่างสุดกำลัง
ฮองเฮากระตุกมุมปาก โบกมือให้อานผินอย่างหมดแรง "ต่อจากนี้เจ้าเพียงอย่าได้คิดถึงพระกระยาหารของฝ่าบาทอีก เปิ่นกงก็พอใจแล้ว!"
ตนไม่ถือสาหาความอานผิน แต่มิได้หมายความว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงเอาผิด…
อานผินหน้าแดงรีบผงกศีรษะ "ฮองเฮาทรงโปรดวางพระทัย หม่อมฉันไม่กล้าอีกแล้ว…"
เงินเดือนของนางถูกฝ่าบาทริบไปหมดแล้ว จะไปซื้อพระกระยาหารของฝ่าบาทได้อย่างไร