เมื่อเห็นอานผินร่ำไห้แต่ละครั้ง กลุ่มไออาฆาตเหนือหมู่ดอกโบตั๋นก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งก้อน ถังถังทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงวิ่งขาสั้นป้อมไปยังข้างกายอานผิน ดึงชายเสื้อนางเบา ๆ
"ท่านอา~ อย่าร้องไห้อีกเลยเจ้าค่ะ~" ถังถังเงยหน้าชี้ไปเหนือหมู่มวลดอกไม้ "ท่านทำดอกไม้ร้องไห้จนเกิดไออาฆาตแล้วเจ้าค่ะ!"
เห็นทีท่านอาผู้นี้จะมาร่ำไห้ต่อหน้าดอกไม้มิใช่ครั้งเดียวสองครา หาไม่แล้วดอกไม้ก็คงไม่ก่อเกิดไออาฆาตขึ้นต่อต้าน
อานผินชะงักเสียงสะอื้น ก้มหน้ามองเห็นเด็กน้อยงดงามดุจหยกสลักยืนอยู่แทบเท้า เมื่อมองชัดถึงลวดลายมังกรห้าเล็บปักด้วยดิ้นทองบนอาภรณ์ของนาง สีหน้าก็ซีดเผือด เร่งเช็ดรอยน้ำตาบนใบหน้า
ไออาฆาต?
ที่แท้เคราะห์กรรมของนางก็น่าสังเวชถึงเพียงนี้ แม้แต่ดอกโบตั๋นได้ฟังยังโกรธจนเกิดไออาฆาต!
"ท่านหญิงคังเล่ออย่าถือโทษ เปิ่นกงมิได้เจตนา…" น้ำเสียงของอานผินมีเสียงขึ้นจมูกชัดเจน ยามเอ่ยยังคงสะอื้นอยู่
นางตั้งใจจะระบายความน้อยใจที่อดอยากมาหลายวันอย่างลับ ๆ ผู้ใดจะคาดคิดว่ากลับมาพบท่านหญิงคังเล่อในอุทยานหลวง
บาปกรรม บาปกรรม รอให้นางเก็บเบี้ยหวัดเดือนนี้ได้แล้ว จะต้องยัดเงินให้เหล่าขันทีผู้ดูแลดอกโบตั๋นเป็นแน่ ให้พวกเขาช่วยทะนุถนอมดอกไม้เหล่านี้ให้ดี ๆ…
อานผินมองเด็กน้อยอวบอ้วนในชุดแดงตรงหน้า พลางแอบกลืนน้ำลาย
ตั้งแต่เกิดเรื่องของโหรวผินขึ้น เหล่าสนมนางในในวังหลังล้วนรู้กันดีว่าท่านหญิงคังเล่อคือดวงใจของฝ่าบาทและเสด็จย่า แตะต้องมิได้ ล่วงเกินมิได้ หากพบหน้าก็ต้องอ้อมหลบไป…