ถังถังเบิกตากลมโต จ้องมองเสือดำในกรงตาไม่กระพริบ
เสียงขลุ่ยพลิ้วไหวดังกังวาน เสือดำกลับค่อย ๆ เงยศีรษะขึ้น ดวงตาดุร้ายก็อ่อนโยนลง
"แปลกจริง ดวงตาเป่าเป่าไฉนเป็นสีแดงเล่า?" เจ้าตัวน้อยกัดน่องไก่เข้าไปคำหนึ่ง พูดพึมพำเสียงไม่ชัด
เป่าเป่าตัวนี้ต้องป่วยแน่ พวกไข่ดำแคว้นเสวี่ยซังไม่ยอมรักษาให้!
มิฉะนั้นก็เป็นเสือดำเหมือนกัน เหตุใดเป่าเป่าในสวนสัตว์หลวงดวงตาจึงเป็นสีดำ แต่เป่าเป่าตัวนี้ดวงตากลับแดงดั่งถ่านไฟที่ลุกไหม้อยู่ครึ่งหนึ่ง!
เจ้าตัวน้อยส่งเสียงฮึเย็นชา ถือน่องไก่ในมือราวกับเป็นพวกไข่ดำแคว้นเสวี่ยซัง อ้าปากกว้างงับลงไปอย่างแรง
เสียงขลุ่ยเร่งเร้าขึ้นทุกขณะ เสือดำในกรงก็เปลี่ยนจากนอนหมอบเป็นยืนขึ้น ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองผู้คนในท้องพระโรง สุดท้ายหยุดลงที่ฮ่องเต้หมิงเต๋อซึ่งประทับอยู่เบื้องบน ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำ จากนั้นขาหน้าทั้งสองข้างก็งอคุกเข่าหมอบลง แสดงท่าทียอมจำนน
"ซี้ด~" เหล่าขุนนางในท้องพระโรงต่างพากันสูดลมหายใจเย็นเยียบ
ต้าหยงของพวกเขาก็มีหมอสัตว์ แต่ทำได้เพียงให้สัตว์ร้ายเหล่านี้เชื่อฟังเท่านั้น เหตุการณ์ที่ยอมจำนนต่อมนุษย์เช่นนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
แม้แต่ฮ่องเต้หมิงเต๋อ ในแววตาก็แวบผ่านความประหลาดใจ จากนั้นจึงหัวเราะเสียงดังลั่น: "ดี! วิชาควบคุมสัตว์ของแคว้นเสวี่ยซังช่างร้ายกาจนัก ข้าพอใจยิ่ง!"
เห็นผู้คนตอบสนองรุนแรงถึงเพียงนี้ ซางเยว่ก็หยิ่งผยองยิ่งนัก คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ลำคอขาวผ่องยิ่งดูเรียวยาว