"จางกง ข้ามีคำสั่งให้เจ้ารีบพาพระธิดาออกไปเดี๋ยวนี้!" อวิ๋นเจาเกอกล่าวพลางยัดตัวถังถังใส่อ้อมกอดของจางกง หันหลังชักกระบี่ยาวออกมาจ้องเขม็งไปยังเสือลายพาดกลอนที่อยู่ไม่ไกล "หากมีอันใดคลาดเคลื่อน จะถูกลงโทษตามกฎทหาร!"
เสือร้ายตรงหน้านี้มีรูปร่างกำยำ เมื่อยืนขึ้นสูงถึงสองช่วงคน ขนสีเหลืองสลับดำแม้อยู่ท่ามกลางสายฝนก็ยังแวววาวเป็นมัน
เขาไม่อาจให้หลานสาวตัวน้อยต้องเสี่ยงอันตรายได้ ต่อให้วันนี้ตนเองต้องสังเวยชีวิตอยู่ที่นี่ ก็ต้องส่งไกวไกออกไปอย่างปลอดภัย!
จางกงกำลังจะอ้าปากตอบรับ ก็ได้ยินเสียงเจ้าตัวน้อยในอ้อมอกผลักงอบไม้ไผ่บนหัวกระเด็นตกพื้น แล้วแค่นเสียงเย็นชาดุดัน "ข้าไม่ไป!"
ก็แค่เสือลายพาดกลอนตัวเดียว นางท่านราชาแห่งถังถังยังไม่เห็นอยู่ในสายตา!
อีกอย่างเสือร้ายตัวนี้แม้จะดูดุร้ายไปสักหน่อย แต่ดูจากแววตาและปอยขนสีขาวบนหัวมัน มันไม่เคยทำร้ายมนุษย์มาก่อน นับจนถึงบัดนี้ก็ถือว่าเป็นเสือที่ดี!
ณ ขณะนั้น เสือร้ายยังคงคำรามอยู่ในที่ของมันเพื่อข่มขวัญผู้คน เสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วป่าเขา สะเทือนจนหูของถังถังอื้ออึง
เจ้าตัวน้อยเดิมทีคิดจะปลอบคุณน้าชายรองและคนอื่นๆ สักหน่อย แต่เสียงคำรามของเสือนั้นดังเหลือเกิน ทำให้นางหงุดหงิดใจยิ่งนัก
"เจ้าหุบปาก!" ถังถังอดกลั้นไม่ไหว ชี้นิ้วเล็กไปทางเสือลายพาดกลอนตะคอกอย่างดุดัน "ร้องโฮกฮากอยู่นั่น จะให้คนอื่นเขาพูดบ้างหรือไม่?"
เสียงตวาดของถังถังนั้นแหบพร่าเพราะใช้พลังมากเกินไป หน้าอกเล็กๆ กระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด จ้องเขม็งเสือร้ายด้วยความโมโห ท่าทางดุดันแบบเด็กๆ นั้นช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก
อวิ๋นเจาเกอกำกระบี่ยาวในมือแน่น พร้อมจะพุ่งเข้าไปสู้ตายกับเสือร้ายได้ทุกเมื่อ