เมื่อถ้อยคำของเด็กน้อยสิ้นสุดลง สายตาที่อวิ๋นเจาเกอมองนางก็พลันเย็นชาขึ้นกว่าก่อน
น้า?
คำเรียกนี้มีเพียงบุตรสามชายหนึ่งหญิงของน้องสาวเท่านั้นที่เรียกได้!
แม้เด็กคนนี้จะยังเล็ก แต่ก็ไม่สมควรเรียกมั่วซั่ว!
อวิ๋นเจาเกอเลื่อนสายตากลับไปยังใบหน้าของจางกงที่ถูกงอบบังอยู่
เขารู้สึกมาตลอดว่าคนกลุ่มนี้ดูไม่เหมือนโจรภูเขา แต่หากฝ่าบาทส่งคนมาจากเมืองหลวง ก็ไม่น่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้...
คิ้วของอวิ๋นเจาเกอขมวดแน่นโดยไม่รู้ตัว ชายแขนเสื้อด้านข้างพลิกปรับมุมเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นเยียบไร้อารมณ์: "วิกฤต!"
วิธีในยามนี้มีเพียงใช้รหัสลับทดสอบ หากคนตรงหน้ากลุ่มนี้ตอบไม่ได้ ลูกดอกซ่อนของเขาก็จะไม่เมตตา ฆ่าได้หนึ่งนับหนึ่ง ฆ่าได้คู่นับเป็นกำไร!
ทว่าขณะนี้หัวใจของจางกงกลับเต้นรัวระทึก ความยินดีในใจแทบจะทะลักออกมา
พระธิดาน้อยรู้คำนวณและยังใช้กระเรียนกระดาษตามหาคนได้ นางเรียกคนป่าเถื่อนตรงหน้าว่าน้าชายรอง งั้นคนตรงหน้าก็ต้องเป็นแม่ทัพหมิงเวยแน่!
"ท่านแม่ทัพ!" จางกงไม่ได้ฟังอวิ๋นเจาเกอกำลังพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย โดยไม่สนใจทางภูเขาที่เฉอะแฉะ เขาคุกเข่าข้างเดียวลงเสียงดัง: "จางกงคารวะแม่ทัพหมิงเวย!"
"น้าชายรอง เหตุใดท่านไม่สนใจถังถัง" คำพูดของเด็กน้อยก็ตามมาติด ๆ ใบหน้าใต้สานงอบน้อยเต็มไปด้วยความน้อยใจ
ฮึ! รอพบท่านยายก่อน ถังถังจะต้องไปฟ้องแน่!
ให้ท่านยายตีก้นน้าชายรองให้บาน และให้เขาไปหันหน้าเข้ากำแพง ตะโกนคำว่า "อนิจจา!" หนึ่งพันครั้ง!
ร่างของอวิ๋นเจาเกอแข็งค้าง ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนจะมองถังถังด้วยความเหลือเชื่อ