ถังถังลอกยันต์ตรึงออกแล้ว ยกมือขึ้นเกาที่ปอยขนสีขาวบนหัวเสือลายพาดกลอนแล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวานว่า "ไปเถิด~ อยู่ในป่าเขาซะดีดี ห้ามออกไปขู่ขวัญผู้คนหรือกัดใครเชียวนา! มิฉะนั้นข้าจะกลับมาตีเจ้าอีกเป็นแน่~"
เสือลายพาดกลอนถูกเกาจนปรี่ตาลง คล้ายกำลังเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างยิ่ง
จางกงหวาดกลัวเสือตัวนี้ตั้งแต่ในใจ รีบอุ้มถังถังถอยหลังไปหลายก้าว หัวใจที่เต้นระรัวค่อยสงบลงบ้าง ทว่าดวงตายังคงจับจ้องเสือที่นอนหมอบอยู่บนพื้นอย่างระแวดระวัง
"ท่านลุงจาง พวกเราไปกันเถิด~" ถังถังกระพริบตาปริบ ๆ ใส่จางกงแล้วสวมงอบกลับลงบนศีรษะ
ทันทีที่จางกงกำลังจะหมุนตัว เสือที่นอนหมอบอยู่ก็ลุกพรวดขึ้นย่างสามขุมเข้าหาพวกเขา
จางกงรูม่านตาหรี่เล็กลง รวบตัวถังถังแนบอก กระบี่ออกจากฝักจ่อตรงมายังดั้งจมูกเสือ ตวาดกร้าวว่า "อารักขาท่านหญิง!"
สิ้นเสียง ทหารฝีมือดีที่ยังไม่ทันจากไปก็ห้อมล้อมเสือร้ายนั้นไว้เป็นวง ในมือชูคมกระบี่ส่องประกายเยียบกริบจ่อเป้าหมาย
อวิ๋นเจากัวะทะยานกายมาขวางหน้าจางกง แววตาดุดันจับจ้องเสือ เอ่ยโดยไม่หันไปมองว่า "จางกง คุ้มกันท่านหญิงไปเสีย! ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง!"
บรรยากาศโดยรอบตึงเครียดขึ้นมาในพริบตา แม้ถูกห้อมล้อม เสือร้ายก็หาได้มีแววหวาดหวั่นไม่ แม้แต่ยังแผ่ท่าทางลำพองคล้ายไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาสักนิด
มันไม่หยุดฝีเท้า ทื่อเข้าใส่กระบี่ที่จ่อมา เลี่ยงตัวอวิ๋นเจากัวะไปยืนสง่าอยู่ต่อหน้าจางกง หรี่ตาพยัคฆ์เชิดหัวคำรามต่ำใส่ถังถัง
เจ้าเด็กน้อยจะไปดื้อ ๆ เช่นนี้รึ? เพียงแค่ทักทายเสือเสือ แล้วจะจากไปแล้วหรือ?