ถังถังกลืนน้ำลาย มือน้อย ๆ เกี่ยวชายเสื้อของกู้เยี่ยนเจา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด: "ถังถังว่าเสด็จอาหกฉลาดล้ำเลิศ ใช้หมึกปิดคำว่าฉลาดไว้ก็ไม่เห็นชัดหรอกนา~ ฮิฮิ…"
พูดถึงตรงนี้ เด็กน้อยอวบอ้วนก็ตบมือน้อย ๆ ดังป้าบ: "แย่แล้ว! หมึกบนพระเศียรของเสด็จอาหกก็ล้างไม่ออก!"
ถังถังร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก หมึกบนหน้าของนางมีไม่เท่าไหร่ แต่พระเศียรของเสด็จอาหกนี่ ใช้หมึกทาทับไปตั้งสามรอบเชียวนะ!
เมื่อเห็นน้ำตาของลูกสาวตัวน้อยเริ่มคลอที่ขอบตาอีกครั้ง กู้เยี่ยนเจาก็เอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน: "อย่ากลัวไป อย่ากลัวไป เสด็จอาหกของเจ้าชอบเอาหมึกทาหัวมาตั้งแต่เด็กแล้ว เป่ากวยเจ้าไม่เห็นหรือ เสด็จอาหกของเจ้าดีใจจนตัวลอยเลยนะ!"
กู้จิ่นเจ๋อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พยายามกลั้นหัวเราะแทบแย่ กลัวว่าหากหลุดเสียงหัวเราะออกไปจะทำให้คุณหนูจับพิรุธได้
ท่านพ่อจะหลอกคุณหนู ก็พูดคำโกหกออกมาเสียดื้อ ๆ เลย ถ้ามิใช่เขาคุ้นเคยกับเสด็จอาหกก็เกือบจะเชื่อแล้ว!
ถังถังเงยหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ แวบผ่านแววสงสัย: "จริงหรือเจ้าคะ?"
"เป็นความจริงแท้แน่นอน ท่านพ่อเคยหลอกเจ้าเมื่อใดกัน?" กู้เยี่ยนเจามีสีหน้าจริงจัง
ถังถังเอียงหัวน้อย ๆ คิดอยู่สักพัก จึงพยักหน้าเชื่อ
ท่านพ่อหน้าตาดีงามเช่นเดียวกับถังถัง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนปั้นน้ำเป็นตัว
ตกค่ำ ตำหนักตะวันออกเงียบสงัด ถังถังนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงอย่างไรก็นอนไม่หลับ
"ถังเป่า ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดเจ้าถึงยังไม่นอนอีก?" หยาหยาเงยหัวน้อย ๆ อันโล้นเลี่ยนขึ้นมา มองดูนางด้วยแววตางุนงง