ผู้ใดในเมืองหลวงไม่รู้บ้างว่าใต้เบื้องพระยุคลบาทมีโอรสถึงสามพระองค์ แต่ทุกพระองค์ล้วนทรงพระประชวรด้วยโรคประหลาด
เชื้อพระวงศ์ป่วยก็ป่วย พิการก็พิการ ภายภาคหน้าราชวงศ์ต้าหยงจะยังคงแซ่กู้อยู่หรือไม่นั้นยากจะคาดเดา
แววตาของเจ้าเหวินเจี๋ยเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ก็แค่พวกไร้ค่าที่เป็นโรคประหลาด ยังกล้ามาอวดดีวางท่าเป็นท่านพระราชนัดดาต่อหน้าเขาอีกหรือ?
"เด็กหญิงเถื่อนนี่มิใช่ท่านพระราชนัดดาฝ่าบาทเป็นผู้ให้กำเนิดเองกระมัง? ฮ่าๆๆ..." สายตาอันมุ่งร้ายของเจ้าเหวินหรานหยุดลงที่ถังถัง "น่าเสียดายนัก กลับเป็นเด็กหญิงกระจอกไร้ค่า!"
กู้จิ่นหวยหลับตาลง ก่อนจะพลันตวัดหมัดซัดใส่เจ้าเหวินหรานอย่างไม่ทันตั้งตัว "อาจหาญ! ผู้ใดให้ความกล้าเจ้ามาดูหมิ่นท่านหญิงแห่งราชวงศ์?"
ดูหมิ่นเขาก็ยังพอว่า อย่างไรเสียเขาก็ชินเสียแล้วกับวาจาที่ทั้งสมเพชและเหยียดหยาม
แต่น้องสาวคือดวงใจของตำหนักตะวันออก ต่อให้เป็นเจ้าสวรรค์ก็มิอาจเอ่ยว่าร้ายนางได้สักครึ่งคำ!
"อ๊าก--" เจ้าเหวินหรานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พลันรู้สึกมีกระแสร้อนพุ่งออกจากโพรงจมูก
เขาปิดจมูกอย่างน่าอนาถ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องไปที่กู้จิ่นหวย "เจ้ากล้าตีข้าหรือ?"
ท่านหญิงแล้วอย่างไร? ก็แค่ตำแหน่งลมๆ แล้งๆ ปู่ของเขาคือติ้งเป่ยโหวผู้กุมอำนาจทัพ ต่อให้ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันพบปู่ของเขายังต้องผ่อนปรนสามส่วน!
ก็แค่เด็กป่านอกสมภพแลเด็กอ่อนแอขี้โรค ไม่รู้โผล่มาจากซอกหลืบไหน ยังคู่ควรมาอาละวาดต่อหน้าเขา!
"ตีเจ้านั่นแหละ! ใครใช้ให้เจ้าด่าพี่ชายกับถังถังล่ะ! ถ้าไม่ซ้อมเจ้าจนน่วมละก็!" ถังถังโกรธจนหน้าแดงก่ำ ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปกระชากเส้นผมเจ้าเหวินหราน