กู้เยี่ยนเจาจัดการธุระเสร็จกลับมา จากระยะไกลก็เห็นกู้เยี่ยนฉือเดินกระวนกระวายมาแต่ไกล
"อาเฉิน!"
น้ำเสียงเรียบเฉยดังขึ้นจากไม่ไกล กู้เยี่ยนฉือรู้สึกเหมือนเส้นประสาทในสมองตึงเปรี๊ยะ
ฟ้ายังไม่ค่ำ หมาก็ยังไม่นอน เสด็จพี่ไม่ไปแบ่งเบาพระราชภาระให้เสด็จพ่อ เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก
สวรรค์โปรด! หากให้เสด็จพี่เห็นสภาพผีตายากของเขาเข้า ต้องจับตัวไปอบรมสั่งสอนสามวันสามคืนเป็นแน่!
คิดได้ดังนั้น กู้เยี่ยนฉือก็กัดฟัน มือสองข้างป้องศีรษะดำทะมึน ฝีเท้าระส่ำระสายพุ่งไปข้างหน้า ไม่ขานรับก็เท่ากับเสด็จพี่มองไม่เห็นเขา!
กู้เยี่ยนเจาเห็นดังนั้นขมับก็เต้นตุบๆ ไม่โกรธแต่กลับยิ้ม
ดีนัก! น้องชายไม่เพียงแต่ยุ่งยากใจ แต่ยังเหลวไหลมากขึ้นทุกวัน!
แอบมุดเข้าไปในเตาไฟก็ว่าไม่ได้แล้ว แม้ตนจะไม่เห็นด้วยกับรสนิยมของเขาแต่ก็เข้าใจได้
แต่อาเฉินไม่ควรทำผิดเป็นอย่างยิ่ง มุดเตาไฟแล้ว ยังวิ่งวุ่นไปทั่วด้วยศีรษะเหมือนก้นหม้อ!
"จับเหล่าลิ่วไปห้องหนังสือให้ข้า!" กู้เยี่ยนเจาเม้มริมฝีปากบาง ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
กู้เยี่ยนฉือที่กำลังก้มหน้าก้มตาวิ่งไปสุดชีวิต รู้สึกเพียงสายลมเย็นวาบสองสายพัดมาจากด้านหลัง ตามด้วยแขนถูกคนจับไว้แน่น
เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกคนซ้ายขวาประคองแขนพาลิ่วไปทางห้องหนังสือ
"ทำอะไรกัน? ปล่อยข้านะ! ข้ามีธุระด่วน!" กู้เยี่ยนฉือลากเท้าติดพื้น พยายามหาช่องทางหนี
แต่ต่อให้เขาพร่ำพูดจนหมดคำสวยหรู องครักษ์ลับสองนายก็ยังนิ่งเฉยไม่ไหวติง
กู้เยี่ยนเจาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะแล้วได้ยินเสียงฝีเท้า นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนโต๊ะ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังลอดผ่านบานประตูออกมา: "ไสหัวเข้ามาเอง!"