สี่สี่กลอกตาสีดำเม็ดถั่วไปมา ก่อนจะพยักหน้าให้เด็กน้อยเบา ๆ จนกู้เยี่ยนฉือต้องตกตะลึงอยู่นาน
เจ้าตัวเล็กนี่เมื่อครู่ยังข่วนและเกาคนอยู่เลย เหตุใดมาอยู่ตรงหน้าหลานสาวใหญ่ถึงได้ว่านอนสอนง่ายเพียงนี้...
ถังถังยื่นมือไปแตะหัวสี่สี่เบา ๆ สองที แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "สี่สี่ต้องเชื่อฟังนะจ๊ะ~ กลับไปจะแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จัก~ ล้วนเป็นเพื่อนรักของถังถังทั้งนั้นเลย~")
เจ้าอาวาสจิงหยูยิ้มพลางมองคนกับเต่าที่สื่อสารกันได้อย่างไม่มีอุปสรรค ในใจเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย
เนิ่นนานต่อมา เจ้าอาวาสจิงหยูจึงทอดสายตามายังกู้เยี่ยนฉือ ตรวจมองเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ "นับจากนี้ไป สิ่งที่ท่านอ๋องปรารถนาล้วนสมหวังดังใจ..."
กู้เยี่ยนฉือรูม่านตาหรี่ลง มองเจ้าอาวาสจิงหยูอย่างไม่อยากเชื่อ เนิ่นนานจึงจะตั้งสติได้
นี่...เป็นไปได้อย่างไร...
ชาตินี้ที่ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ตนไร้เรี่ยวแรงจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้เลย ท่ามกลางความสิ้นหวังเป็นที่สุดจึงได้ปลงผมบวช ทุ่มเทศึกษาพระธรรมอย่างสุดชีวิต เพียงเพื่อยามที่เหล่าปวงชนตกอยู่ในความทุกข์ยาก จะได้ทุ่มสุดกำลังช่วยเหลือผู้คนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างของกู้เยี่ยนฉือก็ขมวดแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ปรือลงครึ่งหนึ่งเปี่ยมไปด้วยความขมขื่น
สิ่งที่ปรารถนาล้วนสมหวังงั้นหรือ?
เขาหัวเราะเยาะตัวเองในใจหลายครั้ง ต้องแบกรับภาระและความหวังทั้งหมดไว้บนบ่าของหลานสาวน้อยเพียงเท่านั้นหรือ?
หากเป็นเช่นนั้น...
สีหน้าของกู้เยี่ยนฉือค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ แล้วจะมีพวกผู้ใหญ่ที่ไหนกันเล่า!