เจ้าอาวาสจิ้งอวี้ใช้ปลายนิ้วและแตะที่หน้าผากของถังถังเบา ๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ไม่เป็นไร พระเครื่องนี้มีวาสนากับท่าน คังเล่อกงจู่รับไว้เถิด อามิตาภพุทธ… อาตมามีคำพูดเพียงหนึ่งประโยค ก่อนที่กงจู่จะปีกยังไม่แข็งแรง เรื่องทุกอย่างต้องระมัดระวังให้มาก ภูตผีปีศาจนั้นดื้อรั้นยากจะรับมือ ไม่อาจประมาทได้!"
นัยน์ตาของถังถังเย็นลงทันที รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ จางหายไป: "ท่านอาจารย์รู้อยู่แล้ว เหตุใดถึงไม่ป้องกันเสียแต่เนิ่น ๆ?"
หากถังถังไม่ถูกท่านพ่อรับกลับมา คงไม่มีวันรู้ว่าเลิ่งเยวียนทำเรื่องชั่วร้ายโดยไม่เลือกวิธีเพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ
หากเจ้าอาวาสจิ้งอวี้ป้องกันไว้แต่เนิ่น ๆ บางที… บางทีคนที่ตายในมือเลิ่งเยวียนก็คงน้อยลงบ้าง…
คิดในใจเช่นนั้น ถังถังกำหมัดแน่น ขณะเดียวกันดวงตาก็เริ่มแดงเล็กน้อย
เจ้าอาวาสจิ้งอวี้ถอนหายใจเบา ๆ นั่งลงบนเบาะรองนั่งตรงหน้าถังถัง พลางกล่าวเสียงแผ่วเบาว่า "นี่คือชะตาฟ้าลิขิต หากอาตมาฝืนเข้าไปแทรกแซง ก็จะยิ่งทำให้ผิดเพี้ยนไปกว่าเดิม… วาสนาของราษฎรใต้หล้าล้วนผูกพันอยู่กับท่านเพียงผู้เดียว อาตมาก็ไม่อาจทำอะไรได้…"
ในตอนแรกที่เขาเพิ่งมองเห็นร่องรอยของชะตาฟ้าเล็กน้อย ก็เคยพยายามเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนี้เช่นกัน…
ตอนที่ฮองเฮาและฮ่องเต้เสด็จมายังวัดหลวงเพื่อสักการะบูชา ตนเองเคยบอกกล่าวตรง ๆ แต่เพียงชั่วพริบตา ฮองเฮาและฮ่องเต้ก็ลืมสิ่งที่เขาพูดจนสิ้นเชิง…
ต่อมาเขาพยายามพูดเรื่องนี้กับพระสงฆ์ในวัดหลายครั้ง ทุกครั้งก็เป็นเช่นเดียวกันไม่มีข้อยกเว้น
นานวันเข้าเขาจึงเข้าใจว่า บางสิ่งได้ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรก ต้องรอให้ผู้ที่ถูกกำหนดให้มาเปลี่ยนแปลงทุกอย่างปรากฏตัวขึ้นเท่านั้น…