อากาศหนาวเย็นเริ่มก่อตัว น้ำค้างแข็งเริ่มจับหนาขึ้นทุกที
ณ พระตำหนักสุยเหวซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวัง เยวี่ยหลี่ประสานมือไว้ด้านหลัง ยืนอยู่ใต้ชายคา สายตามองไกลไปยังจันทร์เสี้ยวกลางท้องฟ้า ภายในใจครุ่นคิดมากมาย
เพียงชั่วพริบตา เขาก็มาอยู่ที่ต้าหยงได้เดือนกว่าแล้ว ตลอดช่วงเวลานี้ ทั้งฮ่องเต้และองค์รัชทายาทแห่งต้าหยงต่างให้เกียรติเขาเป็นอย่างดี แต่ใจของเยวี่ยหลี่กลับยังคงกระสับกระส่ายไม่สงบ
จากแคว้นเยวี่ยเฉวียนมาถึงต้าหยงนั้นหนทางไกลแสนไกล ไม่รู้ว่าตอนนี้เสด็จพ่อและคนเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง...
เยวี่ยหลี่หลับตาลงเบา ๆ กดข่มความโศกเศร้าในใจไว้
เสด็จพ่อและคนเหล่านั้นจะต้องเดินทางมาถึงเมืองหลวงต้าหยงอย่างปลอดภัยแน่นอน ต้องเป็นเช่นนั้นแน่...
ขณะที่เขากำลังกังวลใจต่อดวงจันทร์อยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก็ดังขึ้นมาโดยฉับพลัน
เยวี่ยหลี่ได้ยินเสียงจึงหันไปมอง เห็นกู้เยี่ยนเจาอุ้มถังถังเดินมาอย่างช้า ๆ
เยวี่ยหลี่ผู้มีรูปร่างสูงโปร่งสง่างามดุจต้นสน พยักหน้าให้กู้เยี่ยนเจาเบา ๆ "องค์รัชทายาทเสด็จมาในยามดึกดื่นเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีธุระสำคัญประการใดหรือ?"
กู้เยี่ยนเจายืนหยุดตรงหน้าเยวี่ยหลี่ ดวงตาลึกล้ำจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "คนของข้าส่งข่าวมาว่า พบตัวฝ่าบาทแห่งเยวี่ยเฉวียนและคนเหล่านั้นแล้ว อีกสามวันก็จะถึงเมืองหลวง!"
หัวใจของเยวี่ยหลี่เต้นแรงขึ้นหลายครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลเปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจ "จริงหรือ? ขอบคุณองค์รัชทายาทเป็นอย่างยิ่ง เยวี่ยหลี่ซาบซึ้งใจเหลือเกิน!"
ความดีใจอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก็ถูกความกังวลเข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว เขาพูดเสียงเบาลง "องค์รัชทายาททราบหรือไม่ว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่เป็นอย่างไรบ้าง? ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?"
แม้จะมีองครักษ์มังกรคอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย แต่เส้นทางนี้เต็มไปด้วยอันตราย ยากที่จะรับประกันได้ว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บ...