ประตูวังอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้าเหวินเจี๋ยกับเจ้าหมานหรันซึ่งปกติไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด บัดนี้กลับใจสั่นระรัว
ทั้งสองยังมีบาดแผลติดตัว ฮองเฮาแม้แต่บิดาก็ยังกล้าลงแส้ หากนางลงแส้พวกเขาสักยก จะทำเช่นไรดีเล่า…
"ท่านพี่อย่ากลัว!" เจ้าเหวินเจี๋ยริมฝีปากซีดขาว ปลอบอย่างฝืน ๆ "มิใช่พวกเราเป็นฝ่ายลงมือก่อน พวกเรามีเหตุผล!"
ยิ่งกว่านั้นท่านปู่ของเขาก็คือติ้งเป่ยโหว มีผลงานการศึกโดดเด่น อีกทั้งเคยรับคมมีดแทนฝ่าบาทในสนามรบ ต่อให้ฝ่าบาทกริ้วเพียงใด ก็คงเห็นแก่หน้าท่านปู่ยอมปรามีไว้บ้าง…
บาดแผลบนศีรษะของเจ้าหมานหรันถูกพันแผลอย่างลวก ๆ พอเดินทางไกลก็เริ่มเวียนศีรษะตาพร่า
เขาพยักหน้าอย่างขอไปที กัดฟันเดินต่อ
ตำหนักหยางซิน
ฮ่องเต้หมิงเต๋อถือไข่ต้มที่ปอกเปลือกแล้วในมือข้างหนึ่ง ค่อย ๆ กลิ้งบนแก้มของถังถัง
"เป่ากวย อดทนอีกนิดนะ อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว ท่านปู่จะให้หมอหลวงใช้ยาดีที่สุดกับเจ้า หายเร็วแน่!" ฮ่องเต้หมิงเต๋อทั้งปวดใจและโทษตัวเอง
ถังถังเจ็บจนเบ้หน้า ในดวงตามีน้ำตาคลอสองตา แต่ก็รู้ความไม่ยอมร้องไห้ออกมา "มีท่านปู่คอยเอ็นดูถังถัง ถังถังก็ไม่เจ็บแล้วเพคะ!"
ยิ่งนางรู้ความและว่าง่ายเพียงใด ฮ่องเต้หมิงเต๋อก็ยิ่งปวดใจเพียงนั้น และยิ่งชิงชังบุตรหลานของติ้งเป่ยโหวมากยิ่งขึ้น
"ถังเป่า!" กู้เยี่ยนเจาพุ่งเข้ามาดั่งสายลม อุ้มบุตรสาวตัวน้อยไว้ในอ้อมอก
เมื่อเห็นใบหน้าของถังถังเขียวช้ำบวมแดงอย่างน่าอนาถ แววตาก็วาบผ่านด้วยเจตนาสังหาร แทบอยากจะบุกเข้าไปในจวนติ้งโหวเดี๋ยวนี้
"ท่านพ่อ!" ถังถังดวงตาเป็นประกายมองกู้เยี่ยนเจา มือเล็กกอดคอท่านพ่อแน่น "ถังถังคิดถึงท่านพ่อยิ่งนัก… ถังถังเกือบไม่ได้พบหน้าท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!"