"ถังถังไม่ได้โกหกเลยนะเจ้าคะ! ท่านพ่อวางข้าลงเถิด~"
ถังถังเหยียบขาลงพื้น เดินไปตรงหน้าของเจ้าชง ชี้นิ้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ "เจ้าเลวร้าย หางคิ้วฟุ้ง ดวงตาลอย สันจมูกแฟบ แถมมีเงามัวที่ง่ามตำหนักบุตร แสดงว่าวาสนาพ่อลูกเบาบางราวกับแหน..."
เด็กน้อยกล่าวพลางหันไปเผชิญหน้ากับติ้งเป่ยโหวผู้มีใบหน้าขรึมดำ "ส่วนท่านปู่ คิ้วโก่งดั่งตัวไหมพุ่งเข้าไรผม คือลักษณะแห่งความจงรักภักดี ซื่อสัตย์ กล้าหาญ...
ต๊ายตาย เจ้าเลวร้ายรูปลักษณ์ก็ไม่เหมือน วิญญาณก็ไม่ใช่ แถมยังเป็นภัยผลาญตระกูล ทำซวยมาถึงท่านปู่ด้วยเลยนะ!"
แตกต่างยิ่งนักไกลลิบเช่นนี้ มิใช่แค่เรื่องขัดเกลาสั่งสอนธรรมดา!
ฮ่องเต้หมิงเต๋อดูคล้ายกำลังดื่มชาอยู่ ทว่าหูกลับตั้งชันฟังยาว เห็นทีจะพลาดข่าวเด็ด ๆ หาไม่
ก็บอกแล้วว่า ไม่น่าเชื่อว่าเสาหยกดีเด่นอย่างสิงเจี่ยนจะออกลูกปลาชั่วอย่างเจ้าชงได้
ฮ่องเต้หมิงเต๋อชำเลืองมองติ้งเป่ยโหว ทั้งสมเพชทั้งชังน้ำหน้า
ตาเฒ่านี่จะว่าดีก็ดีทุกอย่าง มีแต่ตาบอดเหลือเกิน...
ภายหลังต้องให้หมอหลวงที่เชี่ยวชาญโรคตามาตรวจดูให้ตาเฒ่าติ้งเป่ยโหวสักหน่อย
ในใจเจ้าชงเกิดความตื่นตระหนกอย่างหาเหตุผลมิได้ เด็กอัปลักษณ์นี่ต้องกำลังกุเรื่องขึ้นแน่ ๆ
ลูกชายสองคนของเขาก็แค่ดื้อรั้นไปหน่อย ลงมือหนักไปหน่อย ไฉนเด็กอัปลักษณ์กลับมายุแยงให้เขาแตกร้าวกับบิดา
หากเพราะคำพูดไม่กี่คำของนาง บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงในใจบิดา แม้เขาจะเป็นบุตรสายตรงของจวนโหว ก็คงบาดหมางกับบิดาเป็นแน่
ฆ่าคนเชือดใจก็มิอาจเกินไปกว่านี้แล้ว!
"ท่านพ่อ ตอนท่านแม่คลอดบุตร ท่านเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด ลูกจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านได้อย่างไร?" ลำคอเจ้าชงฝืดแห้ง กอดขาติ้งเป่ยโหวไว้แน่น ร่ำไห้น้ำตาโซม "เท่าหญิงกล่าวเช่นนี้ หมายจะผลักไสลูกให้สิ้นไร้ทางไป!"