ฮ่องเต้หมิงเต๋อได้ยินรายงานทั้งตกพระทัยและกริ้วโกรธ ทรงปัดม้วนฎีกาตรงหน้าลงกับพื้น
"ส่งเด็กทั้งสองไปตำหนักหยางซิน เรียกหมอหลวง!" ไอสังหารแห่งจักรพรรดิแผ่ซ่านทันที "หวังจง! ไปสืบให้เรา!"
กล้าทำร้ายอาซุนผู้เป็นที่รัก ก็เท่ากับจับพระพักตร์ราชวงศ์มาถูไถกับพื้น!
ตำหนักหยางซิน
ฮ่องเต้หมิงเต๋อทรงได้ยินเสียงร่ำไห้สุดเสียใจของถังถังแต่ไกล พระหฤทัยพลันบีบรัด
เป่ากวยร้องไห้โศกเศร้าถึงเพียงนี้ เกรงว่าอาหวยครั้งนี้คงเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี...
ฮ่องเต้หมิงเต๋อรีบย่างพระบาทเข้าสู่ตำหนัก สิ่งแรกที่ทอดพระเนตรเห็นคือใบหน้าน้อยๆ ของถังถังที่เต็มไปด้วยบาดแผล ดูแล้วช่างน่าสงสารยิ่งนัก
"เสด็จปู่! อ๊า... ต้องทรงเป็นธุระให้ถังถังกับท่านพี่ใหญ่ด้วยเพคะ! ฮือๆ... ท่านพี่ใหญ่ถูกตีตายแล้ว!" ถังถังโผเข้ากอดฮ่องเต้หมิงเต๋อแล้วร่ำไห้ใหญ่
ฮ่องเต้หมิงเต๋อได้ฟัง พระพักตร์เปลี่ยนสีฉับพลัน รอบกายเต็มไปด้วยไอสังหาร พระเนตรแดงก่ำดูน่าสะพรึงอย่างยิ่ง "อาจหาญ!"
อาหวยคือรุ่นหลานที่เขาทรงโปรดที่สุด เพิ่งหายจากอาการประชวรหนัก กลับต้องมาเจอเคราะห์ร้ายเช่นนี้อีก จะไม่ให้ทรงกริ้วได้อย่างไร?
สิ้นรับสั่ง เหล่าหมอหลวงก็พากันคุกเข่าลงกับพื้นเป็นแถบ "ฝ่าบาททรงระงับโทสะ!"
สวรรค์! จักรพรรดิกริ้ว ซากศพนับแสน! หากวันนี้หวงซุนองค์ใหญ่ไม่ฟื้นขึ้นมา พวกเขาทั้งหมดต้องถูกฝังไปพร้อมกัน!
"ฝ่าบาท องค์ชายเพียงได้รับบาดแผลภายนอก พักสักครู่ก็จะตื่นขึ้นเองพ่ะย่ะค่ะ!" หมอหลวงผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าเอ่ย
ท่านหญิงยังทรงพระเยาว์ ทรงเห็นหวงซุนองค์ใหญ่สิ้นสติไม่ได้ ก็ยากจะเลี่ยงความร้อนพระทัยและหวาดกลัว...