"พระธิดา เสด็จกลับมาแล้วหรือ" ฟู่เฉวียนยิ้มกว้างจนรอยยับบนใบหน้าบานสะพรั่ง "ร้อนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมให้ห้องเครื่องเตรียมน้ำบ๊วยแช่เย็นไว้แล้ว จะไปนำมาเดี๋ยวนี้"
กู้จิ่นเจ๋อที่ยืนอยู่ข้างถังถังมีเส้นดำผุดเต็มหน้า
อะไรกัน เขาตัวใหญ่เท่านี้ยืนอยู่ตรงนี้ ฟู่เฉวียนมองไม่เห็นหรือ
เดินเล่นมาเกือบครึ่งวัน ปากแห้งคอแห้งมานานแล้ว เขาก็อยากดื่มน้ำบ๊วยแช่เย็นสักสองจอกดับกระหาย
กู้จิ่นเจ๋อกระแอมเบาๆ ฟู่เฉวียนถึงได้เหลียวไปมอง "องค์ชายสาม ทรงเป็นลมแดดหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะให้คนนำน้ำถั่วเขียวมาถวายคลายร้อน"
กู้จิ่นเจ๋อ "..."
น้ำถั่วเขียวบ้าอะไรกัน เขาไม่ดื่ม
"ไม่ต้อง คุณชายผู้นี้ไม่กระหายและไม่ร้อน"
ฟู่เฉวียนเหลือบเห็นริมฝีปากของเขาแห้งแตกจนลอกเป็นขุย ก็อดถอนใจเบาๆ ไม่ได้
องค์ชายสามมีรูปโฉมงดงาม น่าเสียดายที่ปากแข็งดั่งเป็ดตาย
"อาฟูเสี่ยวอาแจ๋ว ท่านพ่ออยู่บ้านหรือไม่" ถังถังเงยหน้าถาม
"อยู่พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายอยู่ที่ห้องหนังสือ กระหม่อมพาไปเฝ้าหรือไม่" ฟู่เฉวียนยิ้มกว้างเต็มใบหน้า
ถังถังเห็นเขาเหงื่อท่วมศีรษะแต่ไม่ยอมเช็ด จึงยู่ปากน้อยๆ หยิบยันต์เย็นเย็นออกมาหนึ่งกำมือยัดให้ "นี่คือยันต์เย็นเย็น หนึ่งแผ่นใช้ได้สามชั่วยาม ท่านแปะไว้บนตัวก็ไม่ร้อนแล้ว"
อาฟูเสี่ยวอาแจ๋วต้องวิ่งวุ่นท่ามกลางแดดจ้าทุกวัน เหน็ดเหนื่อยนัก นางมัวแต่ยุ่งจนลืมให้ยันต์เย็นเย็นแก่เขา
ฟู่เฉวียนซาบซึ้งใจยิ่งนัก รับยันต์มาด้วยสองมือ "กระหม่อมขอบพระทัยพระธิดา ยันต์เย็นเย็นนี้กระหม่อมจะเก็บไว้ใช้อย่างประหยัด"