ใบหน้าเล็กขาวนวลของถังถังปรากฏแววลำบากใจ นางยังวาดยันต์เรียกวิญญาณไม่เป็น...
โทษที่นางเกียจคร้านเกินไปทุกวัน มัวแต่คิดจะออกไปเล่นกับหยาหยา บัดนี้พี่รองจวนเจียนจะสิ้นลม นางกลับยังทำไม่เป็น...
"ท่านลุงเฟิง ท่านรู้หนังสือหรือไม่" ถังถังเอียงคอมองมั่วเฟิงอย่างคาดหวัง
ท่านลุงเฟิงเป็นผู้ใหญ่ถึงเพียงนี้ น่าจะรู้หนังสือนะ
มั่วเฟิงชะงักไป หรือว่าพระธิดาอยากเรียนหนังสือ ให้ตนเป็นอาจารย์ผู้ให้การศึกษา
นี่คงไม่ได้...
แม้ตนรู้หนังสือ แต่ไม่เคยสอนเด็กเล็กเลย...
หรือจะสอนพระธิดาให้สังหารคนด้วยการโจมตีเดียวถึงตาย
มั่วเฟิงตัวสั่นสะท้าน หากตนสอนพระธิดาเช่นนั้นจริง องค์ชายคงถลกหนังตนแน่!
ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!
"ทูลเจ้านายน้อย กระหม่อมรู้หนังสือไม่มาก หากพระองค์ทรงต้องการ..." มั่วเฟิงยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นดวงตากลมโตดำดั่งองุ่นของถังถังเปล่งประกาย แล้วหยิบตำรายันต์เล่มหนาออกมาราวกับเล่นกล
"ท่านลุงเฟิง ท่านช่วยดูให้ถังถังที ยันต์ไหนคือยันต์เรียกวิญญาณ"
ริมฝีปากมั่วเฟิงขยับเล็กน้อย ที่แท้พระธิดาก็มิได้อยากเรียนหนังสือ เขาคิดเหตุผลไว้ปฏิเสธเรียบร้อยแล้ว...
มั่วเฟิงถอนหายใจ ตนคาดหวังอะไรกันแน่! เขาจำใจรับตำราโบราณเล่มหนานั้นมา เปิดค้นทีละหน้า
ถังถังนั่งอยู่ข้างเตียง เท้าคางรออย่างเงียบ ๆ
หนึ่งชั่วยามผ่านไป มั่วเฟิงกระพริบตาแห้งผาก ตื่นเต้นว่า "พระธิดา พบแล้ว!"
สวรรค์! ดวงตาของเขาแทบบอดแล้ว ความพยายามไม่เคยทรยศผู้ใด ในที่สุดก็พบ!