ถังถังฮัมเพลงเบา ๆ โยกหัวไปมาระหว่างเดิน
ทันใดนั้น นางก็หยุดชะงัก ยกมือชี้ไปยังประตูลานบ้านไม่ไกลพลางถามว่า "พี่สาว ที่นี่ที่ใด เหตุใดมีคนเฝ้ามากมายเช่นนี้เล่า"
หงอวี้มองตามทิศทางที่นางชี้ รอยยิ้มบนหน้าชะงักค้าง ก่อนตอบว่า "ท่านหญิงน้อย นี่คือเรือนขององค์ชายสามเพคะ! องค์ชายสามประชวรด้วยโรคประหลาด กลางวันหลับใหล กลางคืนตื่น... ยังมีทีท่าทำร้ายผู้อื่นอีก องค์ชายรัชทายาทจึงให้คนมาเฝ้าไว้เพคะ!"
องค์ชายสามเป็นเด็กที่นางเฝ้าดูมาตั้งแต่เกิด ทั้งว่านอนสอนง่ายและเฉลียวฉลาด ไม่รู้เหตุใดจึงประชวรด้วยโรคน่าประหลาดเช่นนี้
หงอวี้รู้สึกเศร้าใจจนอดไม่ได้ที่จะตาคลอ
ถังถังกลับตะลึงงัน กลางวันกลางคืนสลับกัน ทั้งยังทำร้ายผู้อื่นอีกหรือ
อาการเช่นนี้ฟังดูคุ้นหูยิ่งนัก เหมือนเคยได้ยินที่ใด...
ชั่วขณะ ถังถังจมสู่ห้วงภวังค์คิดหนัก หงอวี้เห็นดังนั้นก็ไม่กล้ารบกวน
ครู่ต่อมา ถังถังเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน มองตรงไปยังเรือนของพี่สาม
นางนึกออกแล้ว!
เคยได้ยินอาจารย์กล่าวถึง นี้คือโรคหยินหยางสับสนอลหม่าน!
ผู้ที่ประชวรด้วยโรคนี้ จิตวิญญาณเคลื่อนคลาด ยามตกค่ำพลังหยางในร่างจะพลุ่งพล่านขึ้นทันที ไม่เพียงอุปนิสัยเปลี่ยนไป ยังเสียสติทำร้ายผู้คนด้วย!
และหากมิได้รับการรักษาให้ทันท่วงที อาการจะทรุดหนักขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายจะหลับใหลไม่ตื่นอีกเลย
"พี่สาว ก่อนหน้านี้ยามกลางวันพี่สามนอนไม่มาก และยามกลางคืนก็ยังควบคุมตนเองมิให้ทำร้ายผู้อื่นได้ใช่หรือไม่" ใบหน้าเล็กขาวเนียนของถังถังเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด