/> สวนสนหิมะ
กู้จิ่นหวยยืนหน้าถมึงทึงอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
ตั้งแต่สามปีก่อน เขาก็ป่วยเป็นโรคประหลาดนี้
หาหมอทั่วทุกสารทิศแต่ก็ยังหาสาเหตุไม่พบ ได้แต่มองท้องที่ป่องขึ้นทุกวัน
เขาไม่กล้าออกไปไหน ไม่กล้าพบใคร กลัวคนอื่นนินทาลับหลัง
กู้จิ่นหวยหลับตาแน่น เมื่อครู่ทำเช่นนั้นกับน้องสาว เขาเองก็ไม่ปรารถนา แต่… สุดท้ายก็ระงับใจไว้ไม่อยู่
นึกถึงภาพที่เด็กน้อยฝืนกลั้นความน้อยใจ กู้จิ่นหวยก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
"เสี่ยวซุ่นจื่อ! เอายาทาฟกช้ำไปส่งให้ท่านหญิงหน่อย…" กู้จิ่นหวยสั่งเสียงแหบ
เสี่ยวซุ่นจื่อพกยาทาเดินมาถึงหน้าประตู ก็เห็นท่านหญิงเล็กก้าวข้ามตัวเขาเดินตรงเข้าสวนไป
เห็นมือน้อย ๆ ของเด็กน้อยอวบอ้วนกำลังจะผลักประตูห้อง เสี่ยวซุ่นจื่อก็รีบเข้าไปห้าม "ท่านหญิงเล็ก หวงซุนองค์ใหญ่เข้าพักผ่อนแล้ว ท่านมาใหม่วันหลังเถิด…"
องค์ชายของเขาตอนนี้กำลังทรมาน คงไม่อยากถูกรบกวนเป็นแน่
ถังถังไม่สนใจเขา ผลักประตูแล้วยื่นหัวเล็ก ๆ เข้าไป "ท่านพี่ใหญ่ ถังถังมาหาท่านอีกแล้วนะ~"
กู้จิ่นหวยตัวแข็งทื่อ น้องสาวไม่ใช่ถูกตนด่าจนหนีไปแล้วหรือ
เขาทำให้น้องสาวเจ็บช้ำน้ำใจ นางย่อมไม่กลับมาแน่ ที่นี่ต้องเป็นภาพลวงตาเป็นแน่
กู้จิ่นหวยหลับตาแน่น พยายามขับไล่เสียงในหู
"ท่านพี่ใหญ่ หลับแล้วหรือจ๊ะ" ถังถังเดินมาข้างกายกู้จิ่นหวย แหงนหน้ามองเขา
ท่านพี่ใหญ่เก่งจัง ยืนหลับได้ด้วย