ถังถังเดินชมสวนสัตว์หลวงไปพลางอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็อดรนทนไม่ไหวรีบดึงมือชุนซวี่กลับตำหนักเฟิ่งอี๋
ฮองเฮากำลังพูดคุยกับกู้เยี่ยนเจาอย่างเหม่อลอย หางพระเนตรเหลือบเห็นร่างเล็ก ๆ วิ่งตรงมายังพระนางอย่างรวดเร็ว
"เสด็จย่า ถังถังกลับมาแล้ว! พระวรกายดีขึ้นบ้างหรือยังเพคะ?"
ถังถังมายืนหยุดตรงหน้าฮองเฮา ลมหายใจยังไม่ทันสม่ำเสมอก็จับพระหัตถ์พระนางอย่างเป็นห่วง
"อาศัยวาสนาของหลานดีเล่า เสด็จย่าไม่เป็นอะไรแล้ว!" ฮองเฮาทรงดึงเด็กน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมพระหัตถ์ ทรงจุ๊บแก้มนางฟอดใหญ่
ถังถังเห็นสีพระพักตร์นางดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย จึงทิ้งตัวซบเข้าไปในอ้อมกอดของฮองเฮา "ถังถังเห็นเสือในสวนตัวใหญ่เบ้อเร่อ... ใหญ่กว่าถังถังอีกเพคะ!"
พี่ชุนซวี่บอกว่าเสือดุร้ายมาก หากโมโหขึ้นมาจะอ้าปากงับคนสักคำก็หมดตัว!
แต่เสือเชื่องจะตาย ไม่เคยกินคนเลยสักครั้ง...
เพราะนางเห็นชัดมาก บนหัวเสือโล่งเตียน ไม่มีไออาฆาตแม้แต่น้อย
ฮองเฮาอดกลั้นหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ "เพราะหลานรักยังเล็ก ต้องกินข้าวและนอนหลับให้มาก ๆ ถึงจะสูงขึ้น!"
ถังถังยืดอกชี้ไปทางท่านพ่อของนางถามว่า "กินข้าวและนอนหลับมาก ๆ แล้วจะสูงกว่าท่านพ่อได้ไหมเพคะ?"
ท่านพ่อตอนนี้สูงกว่าถังถังหลายเท่า ท้องน้อย ๆ ของนางจะต้องใส่อาหารสักเท่าไรกัน ถึงจะสูงกว่าท่านพ่อได้นะ!
ฮองเฮาถูกหยอกจนหัวเราะปิดพระโอษฐ์ไม่ลง หัวพระเนตรมีประกายน้ำตา "หลานรักเอ๋ย โตเป็นเจ้าโง่ตัวโตเหมือนพ่อเจ้าไม่ได้นะ ฟาดด้วยไม้ท่อนเดียวก็ไม่มีเสียงสักแอะ เหมือนน้ำเต้าปากเลื่อย..."