จนกระทั่งเจ้ากลมน้อยจากไปได้ครู่ใหญ่ หลินวั่งซูยังคงเหม่อมองทิศทางของประตูตำหนักอย่างครุ่นคิด จวบจนย่างก้าวอันเบิกบานของชิวหยิงดังแว่วมา นางจึงดึงสติคืนแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้ากดที่หางตา
"ฮองเฮา ผ้าเอาส่งมาแล้วเพคะ!" น้ำเสียงของชิวหยิงแฝงรอยยิ้มเกินจะกลั้น "ปี้จะตัดผ้าเลยนะเพคะ!"
ผ้าปิงจื่อนี้สมแล้วที่เป็นของมีค่า หนึ่งปีผลิตได้เพียงสิบพับ สัมผัสเย็นเฉียบลื่นนุ่ม เมื่อถือในมือประหนึ่งหอบหิมะวารีไว้ ช่างสบายยิ่ง
"ไปเถิด!" หลินวั่งซูโบกมืออย่างอิดโรย "เจ้าไปกำชับที่ห้องครัวเล็กอีกครั้ง ให้พวกเขาคืนนี้เตรียมของคาวหวานที่ไกวไกชอบเพิ่มขึ้น ทั้งเนื้อแผ่น เนื้อตาก และผลไม้เชื่อมนานาชนิด! รุ่งเช้าพรุ่งนี้ส่งไปตำหนักตะวันออก! จำไว้ ต้องจัดเพิ่มมากเป็นพิเศษ!"
ไกวไกออกจากวังครานี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับมา จัดของคาวหวานที่นางชอบไว้มากหน่อย แม้ยามรอนแรมก็จะไม่หิวท้อง หลินวั่งซูคิดเช่นนั้น
"เพคะ!" ชิวหยิงย่อกายคำนับ วางผ้าปิงจื่อบนโต๊ะ แล้วสาวเท้าเร่งรุดไปยังห้องครัวเล็ก
ตำหนักตะวันออก ตำหนักเต๋ออิน
ตั้งแต่เช้าตื่นขึ้นมา อวิ๋นจิ้งซูก็ใจคอกระวนกระวาย นั่งไม่ติด ตลอดเวลา ไม่รู้เหตุใด นางรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างเสมอ...
ขณะนางยืนหน้าหน้าต่าง ทอดมองดอกไม้บานสะพรั่งใต้ชายคาแล้วใจลอย เงาตะคุ่มน่าสงสัยเงาหนึ่งก็ปรากฏย่องเบื้องหลังนาง
"ท่านแม่!" ถังถังกางสองแขน กอดขาของอวิ๋นจิ้งซูไว้แน่น "ท่านแม่กำลังคิดอะไรอยู่น่ะ?"
ด้านนอกมีอะไรน่าดูหรือ?
ถังถังเอียงศีรษะน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย