ตำหนักเฟิ่งอี๋
"ชิวหยิง เจ้าไปเอาผ้าแพรน้ำแข็งสีขาวที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เปิ่นกงเมื่อวานมา" หลินวั่งซูคลึงหว่างคิ้วพลางสั่งเสียงเบา "ให้เจ้ากับชุนซวี่ตัดเสื้อตัวในให้ไกวไกสองชุด…"
ผ้าแพรน้ำแข็งชนิดนี้สวมใส่แล้วบางเบาระบายอากาศได้ดี เหมาะที่สุดสำหรับใส่ในฤดูร้อน
แม้ยามนี้จะเข้าสู่ปลายฤดูร้อนแล้ว แต่ความร้อนระอุของช่วงปลายฤดูยังคงหลงเหลือ เพียงยามเช้าตรู่เท่านั้นที่เย็นสบายขึ้นบ้าง นอกนั้นก็ยังคงอบอ้าวเช่นเดิม
หลานรักของนางเป็นเด็กหญิงที่ไม่อยู่นิ่งเฉย ตลอดวันกระโดดโลดเต้นวิ่งเล่นไปทั่ว การมีเสื้อตัวในทำจากผ้าแพรน้ำแข็งติดตัว ย่อมช่วยให้สบายตัวขึ้นได้ไม่น้อย
"เจ้าค่ะ!" ชิวหยิงโค้งกายคำนับ "ปี้จะไปนำมาเดี๋ยวนี้!"
ชุนซวี่เห็นฮองเฮาของตนเอาแต่คลึงหว่างคิ้ว ก็รีบเข้าไปนวดคลึงเบา ๆ ให้พลางทูลเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน "ฮองเฮา ท่านพักผ่อนเถิดเพคะ… หากให้ปี้ปรนนิบัติท่านให้รับยาสงบจิตที่พระธิดาส่งมาให้สักเม็ด แล้วท่านบรรทมให้สบายสักงีบจะเป็นอย่างไรเพคะ"
กิจธุระในหกวังหลวงนั้นมากมาย อีกทั้งช่วงหลายวันนี้ฮองเฮายังต้องวุ่นวายกับการจัดงานเลี้ยงต้อนรับเจิ้นกั๋วกงและเตรียมงานเลี้ยงกลางฤดูใบไม้ร่วงในวังที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่วัน ต้องเหนื่อยทั้งกายและใจ หนักหนาเอาการ…
แม้พระชายารัชทายาทจะช่วยแบ่งเบาไปได้ไม่น้อย แต่ว่าร่างทรงของฮองเฮานางนั้นอ่อนแอแต่เดิม เพียงไม่กี่ชั่วยามคนทั้งร่างก็ซูบผอมลงไปหลายส่วน มองดูแล้วช่างน่าปวดใจนัก
เมื่อได้รับการนวดคลึงจากชุนซวี่ทั้งหนักทั้งเบาพอเหมาะ หว่างคิ้วที่ปวดตุบ ๆ ของหลินวั่งซูก็ทุเลาลงมาก นางถอนหายใจเบา ๆ พลางแตะแขนของชุนซวี่สองสามทีเบา ๆ "ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า เจิ้นกั๋วกงนั้น หากกล่าวในทางราชการก็คือเสาหลักของแผ่นดิน ในทางส่วนตัวก็เป็นสหายสนิทของฝ่าบาท ฮูหยินของเจิ้นกั๋วกงก็เป็นเพื่อนสนิทของข้า ไม่ว่าจะด้านใด งานเลี้ยงต้อนรับนี้ข้าก็ต้องจัดการด้วยตนเอง…"