ฟ้าครึ้มหม่นทะมึน ฝนโปรยปรายลงมาบางเบา ถนนหนทางที่ผู้คนผ่านไปมามีเพียงหยิบมือ ยิ่งทวีความวังเวง
ภายในเรือนหลังของที่ว่าการอำเภอชิงเหอ เมืองจิ้งโจว มีเสียงร่ำไห้และวิงวอนของสตรีดังแว่วมาเป็นระยะ
"ท่านพ่อ ท่านต้องฟื้นขึ้นมานะเจ้าคะ..." ภรรยาของกั๋วกง เหอฮวาเจิน คุกเข่าอยู่ข้างเตียง น้ำตาคลอเบ้ามองเจิ้นกั๋วกงอวิ๋นเจิง บนเตียงที่หลับตาสนิท ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด
บัดนี้บุตรชายคนโตไร้วี่แวว ไม่รู้เป็นตาย หลานทั้งสองยังตกใจจนไข้ขึ้นสูงไม่ยอมลด เอาแต่พร่ำเพ้อไร้สติ บุตรสะใภ้คนรองในครรภ์ยังมีบุตร กลับต้องพบความหวาดกลัวอย่างหนักจนมีเลือดออกเสียอีก...
สวรรค์ ไฉนจึงเป็นเช่นนี้...
บุรุษแห่งจวนกั๋วกงล้วนฝ่าชีวิตในสนามรบชุ่มโชกเลือด แต่ท้ายที่สุดแล้ว เหตุใดกลับต้องพบจุดจบเช่นนี้?
คิดถึงตรงนี้ ภรรยากั๋วกงก็โศกาจากส่วนลึก น้ำตายิ่งไหลทะลักรุนแรงกว่าเดิม
"ท่านแม่ ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ต้องไม่เป็นอะไรแน่..." ภรรยาของบุตรคนโต สกุลสวีเอ่ยปลอบด้วยขอบตาแดงก่ำ "บัดนี้มีเพียงท่านแม่รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดีเท่านั้น จึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด..."
หากท่านย่าในยามคับขันเช่นนี้ล้มลงไปอีก แล้วจะทำเช่นไร!
สกุลสวีสูดจมูกเบา ๆ ลูบหลังให้ภรรยากั๋วกงเบา ๆ ปลอบประโลมว่า "อีกทั้งสะใภ้รองได้ส่งหนังสือลับไปยังฝ่าบาทแล้ว ฝ่าบาทคงจะส่งหมอหลวงมาช่วยตรวจรักษาท่านพ่อในไม่ช้า ท่านแม่โปรดวางใจ กินอะไรเสียหน่อยแล้วพักผ่อนเถิดมิเช่นนั้นร่างกายจะทรุดเอานะเจ้าคะ..."