เห็นพี่ชายตนถูกข่มเหง ถังถังมีสีหน้าเย็นชาราวกับเปลี่ยนเป็นอีกคน
นางล้วงเอายันต์คลานออกมาหลายแผ่นจากถุงหอม ฉวยโอกาสที่เหล่าเจ้าหน้าที่ไม่ทันระวังแปะลงบนขาพวกเขาดังเพี้ยะ
เพียงพริบตาเดียว เหล่าเจ้าหน้าที่ซึ่งเมื่อครู่ยังลำพองใจก็พากันทิ้งตัวลงกับพื้น แขนขาเคลื่อนไหวคลานไปทั่วอย่างควบคุมไม่ได้
"สวรรค์! นายอำเภอทั้งหลายเป็นอะไรไป?"
"อสูร! อย่าเข้ามา! ไสหัวไป!"
"แผงข้าพเจ้า! อย่าหนี จ่ายค่าเสียหาย!"
เสียงโหวกเหวกและด่าทอลอยมาจากทุกทิศทาง ถนนที่เคยเป็นระเบียบกลายเป็นโกลาหล
เหล่าเจ้าหน้าที่รับมือกับสภาพตัวเองไม่ไหว ถังถังฉวยโอกาสจับมือกู้จิ่นหวยออกวิ่งพรวดพราดไปไกล
"ท่านพี่ใหญ่ เหตุใดพวกเจ้าหน้าที่จึงจับแต่พวกเรา ไม่ไปจับเจ้าพวกเดรัจฉานสองคนนั่น?"
สองพี่น้องหยุดอยู่ในตรอกว่างเปล่าไร้ผู้คน เด็กน้อยอวบอ้วนเอามือเล็ก ๆ ยันกำแพงไว้ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยท่าทีอับจน
เมื่อได้เป็นเจ้าหน้าที่แล้วก็ควรต้องเป็นปากเป็นเสียงให้ประชาชนไถ่ถามหาความยุติธรรมมิใช่หรือ?
เป็นเพราะเจ้าพวกเดรัจฉานสองคนนั่นด่าก่อนแล้วลงมือก่อนมิใช่หรือ...
กู้จิ่นหวยกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านในใจ เอ่ยเสียงแหบแห้งเบา ๆ อธิบายว่า "เลือกปฏิบัติต่อคน เลือกบีบคนอ่อนแอที่ข่มเหงง่าย"
เด็กน้อยอวบอ้วนกระพริบตาปริบ ๆ พยักหน้าคล้ายเข้าใจแต่ไม่เข้าใจนัก
เลือกปฏิบัติต่อคน? คนอ่อนแอ?
หน้าตางามก็จะได้ใช้จานดี ๆ กินลูกพลับสุกงอมอย่างนั้นหรือ?
"ชั่วร้ายนัก!" เด็กน้อยอวบอ้วนกระทืบเท้าพรืดใส่กำแพงด้วยความขุ่นเคือง
เจ้าพวกเดรัจฉานสองคนนั่นรังเกียจไม่ให้ถังถังใช้จานดี ๆ กินลูกพลับหวาน!