คำพูดของเด็กน้อยทำให้ทั้งสามคนนอกจากเจิ้นกั๋วกงตะลึงงันไปชั่วขณะ
"เฉิงหวงและทหารหยินล้วนฟังคำสั่งไกวไกของเรา?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อทั้งตกใจทั้งดีพระทัย เพิ่งจะบัดนี้เองที่ทรงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าพระนัดดาน้อยคือนางพญาถ่งโยวผู้เป็นใหญ่
เด็กน้อยกำลังจะส่ายหน้า ก็รู้สึกตัวเบาหวิว เงยหน้าขึ้นก็เห็นหวังเฉิงเซี่ยงยิ้มให้ตนจนตาหยี
"ท่านหญิงน้อยของกระหม่อมช่างเก่งกาจยิ่งนัก..." หวังเฉิงเซี่ยงมองเด็กน้อยด้วยแววตาเป็นประกาย "ท่านหญิงคือมหามงคลแห่งต้าหยง..."
ท่านหญิงน้อยไม่เพียงมีวรยุทธ์สูงล้ำ บัดนี้ยังได้เป็นขุนนางปรโลกในยมโลกอีกด้วย...
แม้แต่กู้เยี่ยนเจาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังแฝงความภาคภูมิใจไว้ในแววตามิอาจปกปิด
"เจ้าดีใจก็ดีใจสิ จะมาแย่งไกวไกของเจิ้นไปทำไม?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อฮึดฮัดแย่งพระนัดดาน้อยกลับมา ทรงชี้ไปที่แผ่นป้ายคำสั่งบนโต๊ะซึ่งยังคงพวยพุ่งไอเยือกเย็นน่าขนลุก "ไกวไกตัวดี เจ้าเก็บแผ่นป้ายคำสั่งนั่นก่อนเถิด..."
ไกวไก แผ่นป้ายคำสั่งนี้ไม่รู้ทำจากสิ่งใด ชัดเจนว่าเป็นแผ่นป้ายเล็ก ๆ แต่กลับทำให้คนรู้สึกหวาดหวั่นจากก้นบึ้งหัวใจ
"ได้!" ถังถังงอนิ้ว ก็เห็นแผ่นป้ายคำสั่งบนโต๊ะลอยมาถึงกลางฝ่ามือนางอย่างช้า ๆ
ภาพนี้ทำให้ฮ่องเต้หมิงเต๋อและหวังเฉิงเซี่ยงตื่นตะลึงอีกครั้ง
"จริงสิ เสด็จปู่!" เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นทันใด "ครานี้พวกข้าจับลูกน้องของเลิ่งเยวียนได้สองคน เป็นชาวแคว้นเยวี่ยเฉวียน!"
ผ่านมานานป่านนี้ นางเกือบลืมสองคนนี้ไปแล้ว!