"น่าชังนัก!" เด็กน้อยกัดฟัน "ฮูหยินอวี้โหวทำท่าตบไหล่และเรียกชื่อทุกคนในงานหรือเจ้าคะ?"
ได้ยินพระธิดาถามเช่นนั้น ฮูหยินเซี่ยงรีบพยักหน้า "เป็นเช่นนั้นจริงเพคะ วันนั้นฮูหยินอวี้โหวถึงกับยื่นน้ำชาให้พวกเราด้วยตนเอง..."
น้ำชานั้นทั้งขมทั้งฝาดแถมยังมีกลิ่นคาวติดลิ้น แทบกลืนไม่ลง!
แต่ด้วยเกรงใจฮูหยินอวี้โหว พวกนางจำต้องบีบจมูกฝืนกลืนลงไป
บัดนี้คิดขึ้นมาได้ น้ำชานั้นคงใส่สิ่งใดลงไปเป็นแน่...
ได้ยินถึงตรงนี้ ถังถังก็ระงับโทสะที่พลุ่งพล่านในอกไว้ไม่อยู่ กระทืบเท้าลงกับพื้นอย่างแรงสองที กัดฟันกรอด "สมควรตาย! นางใช้ความไว้ใจของพวกท่าน ลอบทำร้ายชีวิตพวกท่าน!"
ลมหายใจของถังถังถี่กระชั้น เพราะโกรธจัดเกินไป ใบหน้าอิ่มสีชมพูระเรื่อจึงแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอยในตาชัดขึ้น
ฮูหยินโหวแห่งม่อเป่ยคิดใช้ไอทมิฬในจวนของนาง เปลี่ยนผู้คนที่มาชมดอกไม้ให้กลายเป็นหุ่นเชิดที่ควบคุมได้!
เด็กน้อยหลับตาลง บังคับใจให้สงบลง
เสด็จปู่ไม่ต้องการให้ผู้อื่นรู้ปัญหาของจวนโหวแห่งม่อเป่ยในยามนี้ ถังถังจึงโพนทะนาไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่อาจนำเรื่องนี้ไปบอกท่านอาที่กรมอาญาได้โดยปราศจากพระอนุญาต...
"ท่านหญิง เช่นนั้น... วิชาชั่วร้ายนี้ยังพอแก้ได้หรือไม่?" สิงซิงเห็นเด็กน้อยขมวดคิ้วแน่น จึงถามอย่างหวั่นใจ
เขาย้อนถามตัวเองว่าไม่เคยล่วงเกินโหวแห่งม่อเป่ยแม้แต่น้อย กระทั่งตระกูลเดิมของฮูหยินโหวแห่งม่อเป่ยก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง