ออกจากตำหนักเฟิ่งอี๋ ถังถังยังรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ลังเลอยู่ครู่หนึ่งพลันหันหลังเดินกลับไป
ชุนซวี่ใจสั่นวาบ รีบคว้าจับมือนาง "ท่านหญิงน้อย เส้นทางไปสวนสัตว์หลวงต้องไปทางนี้เจ้าคะ!"
แม้นางจะเป็นห่วงพระอาการของฮองเฮา แต่กว่าจะเกลี้ยกล่อมพาท่านหญิงน้อยออกมาได้ หากไม่มีผู้ใดมาแจ้งข่าว นางจะไม่มีวันพากลับไปเด็ดขาด
"พี่สาว ข้าจะกลับไปเฝ้าท่านย่า!" เด็กน้อยเอ่ยเสียงอ้อแอ้
ถังถังไม่ใช่คนโง่เขลา ท่านย่าสบายไม่ดี คงกลัวจะทำให้ตนตกใจถึงให้พี่ชุนซวี่หาเหตุพาออกมา
แต่นางโตแล้ว พบเห็นอสูรร้ายมานับไม่ถ้วน มิอาจถูกทำให้ตื่นตระหนกได้ง่าย ๆ
"ท่านหญิงน้อย ฮองเฮาทรงพระประชวรเรื้อรัง พักสักครู่ก็หายแล้วเพคะ! เราเที่ยวสวนสัตว์หลวงสักรอบแล้วค่อยกลับไปเข้าเฝ้าพระนางดีหรือไม่เจ้าคะ?"
ชุนซวี่ย่อตัวลง สบตากับก้อนแป้งนุ่มนิ่ม "บ่าวขอรับประกัน!"
ถังถังเอียงศีรษะครุ่นคิดชั่วอึดใจ ใจเริ่มโอนเอน
"ถ้างั้นเราไปเดินสวนสัตว์ให้เร็ว ๆ เถอะ!" ถังถังจูงมือชุนซวี่ ขาสั้นทั้งสองก้าวฉับไว "เดินแป๊บเดียวก็กลับมาเฝ้าท่านย่าได้แล้ว!"
นางมีเรี่ยวแรงมาก ชุนซวี่ถูกกระชากเสียหลักเกือบล้ม "ท่านหญิงน้อย เดินช้า ๆ เถิด ระวังหกล้ม!"
ช่างประหลาดนัก ท่านหญิงน้อยผ่ายผอมราวกับหนังหุ้มกระดูก ลมพัดมาก็แทบปลิว แต่เหตุใดจึงมีเรี่ยวแรงมากถึงเพียงนี้?
ตำหนักเฟิ่งอี๋
สีหน้าฮ่องเต้หมิงเต๋อกับกู้เยี่ยนเจาทะมึนจนแทบหยดเป็นน้ำ ขันทีและนางในคุกเข่าเกลื่อนพื้นล้วนไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง
"ไท่อีหวัง ฮองเฮาเป็นเช่นไร?" ฮ่องเต้หมิงเต๋อตรัสถามเสียงเย็น "อยู่ดี ๆ เหตุใดถึงไอเป็นโลหิต?"