"เจ้านาย! เจ้านาย!" เพิ่งวิ่งเข้าตำหนักเต๋ออิน หงอวี้ก็รีบร้อนตะโกน"หวงซุนองค์ใหญ่มีทางรอดแล้ว!"
อวิ๋นจิ้งซูปล่อยสมุดบัญชีในมือ นางเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ ฉุยอวี้ก็ตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วตั้งสติได้ ใบหน้าเปี่ยมยินดีมองไปยังหงอวี้
หงอวี้มิได้ไปกับถังถังเพื่อส่งขนมให้เด็กทั้งสามหรอกหรือ?
เหตุใดนางกลับมาเอง? ถังถังเล่า?
เมื่อครู่ นางว่าเช่นไรนะ จิ่นหวยมีทางรอดแล้ว?
หัวใจของอวิ๋นจิ้งซูเต้นรัวระรัว นางจับมือทั้งสองของหงอวี้ไว้แน่น ถามทีละคำ"เจ้าว่าเช่นไร? จิ่นหวยมีทางรอดแล้ว?"
เรี่ยวแรงของนางมากผิดปกติ ดวงตาที่แดงก่ำจ้องเขม็งไปที่หงอวี้
"เจ้านาย พระธิดาบอกว่าหวงซุนองค์ใหญ่ถูกคนวางกู่!" หงอวี้ฉีกยิ้มที่ดูน่าสังเวชยิ่งกว่าร้องไห้"พระธิดายังบอกอีกว่า อีกสองวันจะถอนกู่ให้หวงซุนองค์ใหญ่!"
อวิ๋นจิ้งซูนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ร่างสั่นเทา หมดแรงพิงในอ้อมกอดหงอวี้ร่ำไห้ออกมาเสียงดัง
มิน่าเล่า!
นางกับไท่จื่อตามหาหมอชื่อดังทั่วหล้า ก็มิอาจวินิจฉัยได้ว่าจิ่นหวยป่วยเป็นโรคประหลาดอะไร
ที่แท้ถูกอันธพาลวางกู่!
หวยเอ๋อร์ของนางยังเล็ก เหตุใดต้องทนรับความทรมานเช่นนี้!
ครู่เดียว อวิ๋นจิ้งซูยืดตัวขึ้นเช็ดน้ำตา กวาดสายตามองรอบตำหนักบรรดาข้ารับใช้ เอ่ยเสียงเข้ม"เรื่องในตำหนักตะวันออกห้ามแพร่งพรายออกไป! มิเช่นนั้นอย่าหาว่าเปิ่นกงไม่คิดถึงความหลัง!"
อันธพาลที่ก่อกวนในตำหนักตะวันออกยังจับมิได้ หากแพร่งพรายออกไปเกรงว่าจะจนตรอกแล้วลงมือกับลูกสาว อวิ๋นจิ้งซูมิกล้าประมาท