มั่วเฟิงมองดูยันต์ปึกหนา หนังตากระตุกไม่หยุด
แค่แปะแผ่นเดียวก็คลานเกลือกกลิ้งได้ทั่ว หากแปะทั้งหมด จะน่าสะพรึงกว่านี้เพียงใด!
แต่... ในแววตามั่วเฟิงกลับมีความคาดหวังวาบขึ้นมา จู่ ๆ เขาก็อยากเห็นนัก ว่าจะทำให้คนอื่นคลานเกลือกกลิ้งเป็นเช่นไรได้บ้าง...
คิดถึงจุดนี้ มั่วเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป คุกเข่าข้างเดียวลงทันที "กระหม่อมยินดีอยู่ที่นี่สอบสวนต่อ!"
ยังไม่ทันที่กู้เยี่ยนเจาจะพยักหน้า ถังถังก็หยิบถุงผ้าใบเล็กออกมา ลับ ๆ ล่อ ๆ ยัดใส่มือมั่วเฟิง "ท่านลุงเฟิง นี่ให้ท่าน!"
มั่วเฟิงชะงัก ในใจพลันแล่นปราดด้วยความดีใจ เขารู้ว่าเจ้านายน้อยดีต่อเขาที่สุด!
ในถุงผ้าใบเล็กนี้ต้องเป็นของดีรักษาชีวิตได้แน่ บางทีแม้แต่องค์ชายยังไม่มีด้วยซ้ำ
"ท่านลุงเฟิง นี่คือผงพริก! หากเจออันตรายก็โปรยออกไป!" ถังถังเงยหน้าพูดอย่างจริงจัง
มั่วเฟิง: ?!
ผงพริก เขาฟังไม่ผิดกระมัง?
ของพรรค์นี้รักษาชีวิตได้?
ถังถังเห็นเขาไม่เชื่อ ก็ไม่ยอมทันที "ท่านลุงเฟิง ของนี่ร้ายกาจมาก! ต้องโปรยตามลม พอคนร้ายลนลานเช็ดตา ก็หนีเอาชีวิตรอดได้แล้ว!"
มุมปากมั่วเฟิงกระตุก ผงพริกห่อนี้โปรยออกไป เกรงว่าคนร้ายคงตาบอด
แผนการนี้ของเจ้านายน้อยไม่เลว ต่อไปเขาไปทำราชการข้างนอก ก็ต้องพกติดตัวสักสองห่อ
...
ฟ้าค่อย ๆ มืดลง รถหยุดลงช้า ๆ ตรงหน้าตำหนักตะวันออก
ถังถังเพิ่งกระโดดลงจากรถ หางตาก็เหลือบเห็นร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งเซถลาเข้ามาหานาง
เด็กน้อยรูม่านตาหดเกร็ง ชักกระบี่ไม้ท้อจากหลังโดยไม่รู้ตัว ตั้งท่าเคร่งขรึมปกป้องท่านพ่อไว้ข้างหลัง