ค่ำคืนในสำนักชีเสียมืดสนิท ได้ยินเสียงแมลงเซ็งแซ่อยู่ด้านนอก ถังถังนอนตาโตไม่มีทีท่าว่าง่วง จ้องเพดานห้องอย่างเหม่อลอย
"นอนไม่หลับหรือ"
ได้ยินเสียงท่านพ่อดังมาจากด้านบน ถังถังรีบหลับตาพริ้ม พยายามหายใจให้สม่ำเสมอ
นางนอนหลับสนิทแล้ว!
กู้เยี่ยนเจาถอนหายใจเบา ๆ ยื่นแขนยาวโอบอุ้มบุตรสาวน้อยเข้ามาในอ้อมอก ฝ่ามืออุ่น ๆ ตบแผ่นหลังถังถังแผ่วเบา
กระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังมาจากด้านบน ถังถังจึงแอบลืมตาเป็นเส้นเล็ก
"ท่านพ่อที่ยังไม่หลับยกมือขึ้น!" ถังถังจงใจลดเสียงอ่อนเอ่ยหยั่งเชิง
ผ่านไปหลายลมหายใจ เห็นท่านพ่อไร้ปฏิกิริยา ถังถังจึงย่องเบา ๆ ลงจากเตียง คลำทางเดินออกจากห้อง
ทันใดที่ถังถังลงจากเตียง กู้เยี่ยนเจาก็ลืมดวงตาอันปราศจากความง่วงงุน เก็บกลั้นลมหายใจตามออกไปเงียบเชียบ
ออกจากประตูใหญ่สำนัก ถังถังเดินไปถึงมุมกำแพง ควักพลั่วเหล็กเล็ก ๆ ออกจากถังหอม เริ่มขุดหลุมอย่างชำนาญ
จนขุดพบไหดินเผาใบเล็ก ถังถังถึงโยนพลั่วเหล็กทิ้งข้าง ๆ
นางยื่นมือน้อยตบไหดินเผาเบา ๆ: "เสี่ยวฉิว เจ้าอยู่บ้านหรือไม่"
รออยู่ครู่หนึ่งไร้เสียงตอบ ถังถังขมวดคิ้ว ตบอีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้
ไม่ควรนี่นา ปกติเวลานี้เสี่ยวฉิวจะออกมาเดินเล่นไม่ใช่หรือ วันนี้ทำไมไม่มีวี่แววเลย
ความคิดนี้เพิ่งจบลง ก็เห็นเงาราง ๆ สีหมองฝุ่นพุ่งออกมาจากไหดินเผา
"ถังถัง" เงาเทาลอยเคียงข้างถังถัง เสียงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ: "เจ้าไม่ใช่ลงเขาไปแล้วหรือ"