"ท่านหญิง เหตุใดจึงมีวี่แววไม่ชอบมาพากล?" ฮูหยินติ้งเป่ยโหวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
แม่เฒ่าเฉินเป็นคนสนิทที่ติดตามนางมาหลายปี เหตุใดท่านหญิงจึงมองนางด้วยสายตาประหลาดเช่นนั้น?
"ไม่เป็นไร!" ถังถังเบนสายตากลับมาเดินไปตรงหน้าติ้งเป่ยโหวแล้วกางแขนออกอย่างเป็นธรรมชาติ "อุ้ม!"
วิ่งอยู่บนเขาตลอดสองวัน ตอนนี้ขานางปวดเมื่อยไปหมด
มีท่านปู่เป็นพาหนะ ถังถังจะไม่ยอมเดินเองเด็ดขาด!
ดวงตาเสือของติ้งเป่ยโหวเป็นประกาย พระธิดาผู้งดงามดั่งหยกสลักน่ารักน่าชัง ถึงกับยอมให้ชายชราอย่างเขาได้อุ้ม!
สวรรค์เอ๋ย เขาคงกำลังฝันไปแน่!
กระทั่งกลิ่นหอมหวานจากร่างของเด็กน้อยอวบอ้วนลอยเข้ารูจมูก ติ้งเป่ยโหวจึงแน่ใจว่าเป็นเรื่องจริง
แขนทั้งสองข้างของเขาแทบไม่กล้าออกแรง เกรงว่าจะรัดเด็กน้อยอวบอ้วนในอ้อมอกจนเจ็บ
ถังถังยิ้มหวานให้เขา จากนั้นมือเล็กก็คว้าไปด้านหลังของเขาตามอำเภอใจ ไอทมิฬที่คนทั่วไปมองไม่เห็นถูกนางกำไว้แน่นกลางฝ่ามือ
สิ้นการกัดกร่อนของไอทมิฬ ติ้งเป่ยโหวรู้สึกเพียงว่าหัวไหล่และแผ่นหลังปลอดโปร่งขึ้นมาก เขาตกตะลึงในใจแต่ภายนอกไม่แสดงอาการ
หัวไหล่และแผ่นหลังของเขามักถูกกดทับดุจมีภูเขาลูกใหญ่ตั้งอยู่ เพิ่งอุ้มพระธิดาได้เพียงครู่เดียว ความรู้สึกเหมือนภูเขากดทับก็มลายหายไป พระธิดาทรงอิทธิฤทธิ์กว้างขวางยิ่งนัก!
ถังถังปั้นไอทมิฬเป็นก้อนกลมโยนลงในขวดกระเบื้องน้อย จึงมองไปทางติ้งเป่ยโหวแล้วถามด้วยเสียงอ่อนหวานดุจน้ำนม "ท่านปู่ เหตุใดผมของท่านจึงขาวขึ้นมากเพียงนี้?"
นางจำได้ชัดเจนว่าเมื่อสองวันก่อนที่พบเขา ผมยังดำอยู่ครึ่งหนึ่ง เพียงไม่กี่วันที่ไม่เจอผมกลับขาวโพลนไปหมด!