"คิดไม่รอบคอบก็ต้องแก้!" ถังถังจ้องเจียงจ้านเขม็ง พูดทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ของขวัญชดใช้นั้นข้ารับไว้ ส่วนจะจัดการอย่างไรก็เป็นเรื่องของเจ้า!"
หากเป็นความผิดของถังถัง ถังถังก็ยอมรับ แต่หากไม่ใช่ความผิดของถังถัง ต่อให้ฟ้าจะถล่มทลาย ถังถังก็จะไม่ยอมรับ!
"น้องศิษย์พูดถูกต้อง!" ไสยาจารย์เมี่ยวเจินส่งเสียงเย็นชา "คิดว่าพวกเราทั้งหมดเป็นคนโง่งมงายถูกหลอกได้ง่ายนักหรือ?"
กษัตริย์แห่งไป่เชียงจงใจใช้ชื่อของศิษย์น้องเล็กเพื่อขับไล่หมอหลวงผู้นี้ออกจากวัง แต่กลับไม่คิดว่านางจะถูกตีแผ่ตรง ๆ เช่นนี้
ไสยาจารย์เมี่ยวเจินหัวเราะเย้ยหยัน หยิบกระปุกยาขี้ผึ้งออกมาจากอก ดึงแขนของถังถังมาทาอย่างระมัดระวังบนรอยแดง
เจียงจ้านได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทตั้งแต่เกิด ไม่เคยมีผู้ใดกล้าพูดจาก้าวร้าวต่อเขาเช่นนี้มาก่อน
ใบหน้าของเขาซีดเซียวแล้วก็แดงก่ำเป็นระลอก กลั้นใจสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก "คนมา! ลากหมอหลวงหยางลงไปคุมตัวไว้ก่อน รอรับการตัดสิน!"
ทว่าหลังจากพูดจบ เหล่าองครักษ์กลับนิ่งเฉยไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงเบิกตากลมโตจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย
หว่างคิ้วของเจียงจ้านกระตุกตุบ ๆ ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าถังถังโยนกระดาษยันต์ขึ้นฟ้าเมื่อครู่
เจียงจ้านหลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางถังถังพร้อมกับฝืนยิ้มเจื่อน ๆ เอ่ยเสียงนุ่ม "ขอเชิญองค์หญิงถังถังเมตตาปล่อยองครักษ์ของข้าก่อนเถิด..."
กระดาษยันต์นี่ช่างพิลึกเหลือเกิน ต่อให้เขาจะไม่เต็มใจในใจเพียงใดก็ต้องยอมจำนนและก้มหัวให้
"นี่ไง พูดจาดี ๆ ก็ได้นี่นา?" เจ้าตัวน้อยพึมพำ แล้วมองไสยาจารย์เมี่ยวเจินพร้อมกับยิ้มหวาน "พี่ศิษย์เมี่ยวเจิน ลำบากเจ้าแล้วนะ~"