"เดี๋ยวก่อน!" ถังถังเอ่ยขึ้นมาในทันใด สายตาจดจ้องไปทางเจียงจ้านอย่างไม่พอใจนัก แล้วเอ่ยอย่างมีเหตุมีผลว่า "พี่ชายสองท่านต้องชาร้อน แต่ว่าข้ากับฮวาฮวาต้องน้ำอุ่น!"
อีกหนึ่งผู้ใหญ่ที่ไร้ซึ่งสายตา!
ไม่เห็นหรือไงว่าถังถังยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ อยู่น่ะ?
ท่านพ่อบอกว่าเด็กน้อยยังไม่โต ต้องดื่มแต่น้ำอุ่นที่ไม่มีอะไรปนเปื้อน หากดื่มน้ำชาเข้าไป กลางคืนคงนอนไม่หลับแน่นอน!
ใบหน้าของเจียงจ้านกระตุกอย่างรุนแรง เขาหลับตาลงและตะคอกใส่ขันทีที่เฝ้าอยู่หน้างานว่า "หูหนวกกันหมดหรืออย่างไร ข้าบอกให้ไปเตรียมน้ำอุ่น!"
เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ แต่ความต้องการไม่น้อยเลย...
อาจารย์หวยเจินกับไสยาจารย์เมี่ยวเจินสบตากัน สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อถังถังได้ดื่มน้ำอุ่นตามที่ต้องการแล้ว นางจึงมองไปทางเจียงจ้าน แล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า "ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ลาก่อน!"
ฮึ่ม!
ใครให้เขานึกว่าถังถังเป็นผีกันเล่า ถังถังจดจำความแค้นได้อย่างขึ้นใจ!
"ไปไม่ได้!" เจียงจ้านยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หมอหลวงหยางก็คว้าแขนของถังถังไว้ไม่ยอมปล่อย สายตาแดงก่ำเอ่ยด้วยความโกรธว่า "พิษของไทเฮายังไม่ถูกถอน ท่านจะไปไม่ได้!"
เด็กน้อยผู้นี้สามารถใช้เข็มตรวจจับพิษหยวนลั่วได้ และยังสามารถระบุได้อีกว่าพิษที่ไทเฮาได้รับคือยาฝืนจิน
ยาพิษประหลาดเช่นนี้ กรมหมอหลวงของพวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงการถอนพิษเลยด้วยซ้ำ...
สายตาของหมอหลวงหยางจ้องไปที่ถังถังอย่างครุ่นคิด หากถอนพิษให้ไทเฮาได้สำเร็จ หัวของทุกคนในกรมหมอหลวงก็จะปลอดภัย แต่หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมาก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องการให้เด็กน้อยผู้นี้มอบเข็มตรวจจับพิษหยวนลั่วให้ด้วย