"ใช้คนเป็นๆ มาทำศพเชิดงั้นหรือ?" เจียงจ้านริมฝีปากสั่นระริก สีหน้าซีดเผือดลงในชั่วพริบตา "ช่างโหดร้ายป่าเถื่อนยิ่งนัก!"
สองหมัดกำแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
เพื่อความฝันอันลมๆ แล้งๆ เรื่องเป็นอมตะ เพียงเท่านั้น กลับโหดเหี้ยมถึงขนาดเอามนุษย์ที่มีชีวิตมาทำให้กลายเป็นศพเชิด คนเช่นนี้ช่างหมูหมาไม่สู้!
เห็นสีหน้าเขาน่าเกลียดขึ้นเรื่อยๆ ถังถังใบหน้าน้อยสีชมพูอ่อนก็เผยความกังวลออกมาเล็กน้อย ล้วงไปมาในถุงหอมอยู่สองสามที แล้วชูยาลูกกลอนบำรุงใหญ่ขึ้นมาหนึ่งเม็ดเอ่ยเสียงอ่อน "ท่านลุง ตกใจหรือเปล่า? หนูมียาลูกกลอนบำรุงใหญ่ที่นี่ กินแล้วทำให้หน้าแดงใจเต้นได้ทันที... แค่เพียง..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นไสยาจารย์หวยเจินกดหัวเด็กน้อยเบาๆ แล้วรับคำพูดต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "แค่เพียงห้าพันตำลึงเงินหนึ่งเม็ด รับประทานแล้วเห็นผลทันที! ค้าขายเล็กๆ ซื่อตรงต่อผู้คน ไม่หลอกเด็กหรือคนแก่!"
ถังถังซบอยู่บนบ่าไสยาจารย์หวยเจิน รูม่านตาสีดำเบิกกว้างขึ้นมาในทันใด รีบเอามือน้อยอวบนุ่มปิดปากไว้ กลัวว่าจะหัวเราะออกมา
ยาลูกกลอนบำรุงใหญ่หนึ่งเม็ดห้าพันตำลึง อาหวยเจินช่างรู้จักค้าขายยิ่งนัก ถุงหอมของถังถังแทบจะเก็บไม่ไหวแล้ว!
เจียงจ้านมุมปากกระตุกเล็กน้อย มองเด็กน้อยที่ถือลูกกลอนใหญ่ที่ห่อด้วยกระดาษมันอยู่ในมือ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่ได้ตกใจอะไร แต่ว่ายาลูกกลอนบำรุงใหญ่นี่... เอามาให้ข้ายี่สิบเม็ด!"