ถังถังชูสองนิ้วขึ้น เสียงออดอ้อนอ่อนหวานดังก้องเข้าไปในหูของทุกคน "พวกเรามารับจ้างร้องไห้งานศพเจ้าค่ะ~สองยี่สิบอีแปะ รับประกันว่าร้องไห้ฟูมฟายน้ำตาไหลพราก ทำให้พวกท่านพึงพอใจแน่!"
สิ้นเสียง ก็เห็นบรรดาคนตระกูลเสิ่นที่สวมชุดไว้ทุกข์พากันเปลี่ยนสีหน้าเป็นแถว
เสิ่นฉางชิงบุตรชายใหญ่ตระกูลเสิ่นถึงกับโกรธจนหนวดกระดก เขาจ้องถังถังด้วยความโกรธแค้น "อวดดีนัก! คนมา ไล่พวกมันออกไป!"
ร้องไห้งานศพบ้าอะไร?
หาสองเด็กน้อยมาร้องไห้งานศพ หรือว่าลูกหลานตระกูลเสิ่นของข้าตายหมดสิ้นแล้วหรืออย่างไร?
ตระกูลเสิ่นของเขาก็ถือเป็นตระกูลร่ำรวยมีชื่อเสียงในเมืองหลวง หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงให้คนเอาเงินสองสามอีแปะไล่สองเด็กน้อยที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนี้ไปเสีย
แต่วันนี้ เขาเพิ่งสูญเสียผู้เป็นที่รัก หัวใจโศกเศร้าเสียใจเป็นที่สุด จะมามีอารมณ์ต่อปากต่อคำกับสองเด็กน้อยนี่ได้อย่างไร
เห็นท่าว่าคนรับใช้ตระกูลเสิ่นกำลังจะกรูเข้ามา กู้จิ่นเจ๋อก็ยืนขวางตรงหน้าถังถังพร้อมกางแขนออก
ถังถังยื่นมือน้อยๆ จิ้มเอวของพี่ชายสาม พร้อมพึมพำเบาๆ "พี่สาม ไม่ต้องห่วง! วันนี้ยี่สิบอีแปะนี่พวกเราต้องหาได้แน่!"
กู้จิ่นเจ๋อมองคนรับใช้รูปร่างสูงใหญ่กำยำตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
เขาใช่ว่าจะไม่มีเงินให้คุณหนูน้อยใช้ เงินอีแปะนี่ไม่หาเสียเลยก็ได้…
ครั้นเห็นมือของคนรับใช้กำลังจะตกลงบนแขนของกู้จิ่นเจ๋อ ถังถังก็พลันส่งเสียงขึ้น "เดี๋ยวก่อน! ข้ามีอะไรจะพูด!"