"น้องเล็ก ไม่มากไม่น้อย 60 อีแปะพอดี!" กู้จิ่นเจ๋อกระซิบข้างหูน้องสาว
น้องสาวตั้งราคารับจ้างร้องไห้ในงานศพถูกเกินไปแล้ว!
เขามองว่า อย่าว่าแต่ 20 อีแปะเลย ต่อให้ 20 ตำลึง 200 ตำลึงก็ไม่แพง!
ถังถังทำหน้านิ่งพลางแอบจดจำในใจ สาม 20 อีแปะรวมเป็น 60!
ตอนนี้นางเรียนรู้แล้ว ต่อไปออกนอกบ้านก็จะถูกลวงได้ยากขึ้นอีกนิด
"ท่านตา ท่านมีอะไรจะฝากบอกหรือ?" ถังถังพูดพลางมือเล็กๆ ก็ไม่หยุด ยังคงโยนกระดาษเงินลงในกระถางไฟ
เสิ่นต้าซานจ้องมองแสงตะวันเจิดจ้าด้านนอกอยู่ครู่ใหญ่ ถอนหายใจแล้วจึงว่า "ใบไม้ร่วงย่อมกลับสู่ราก ให้พวกเขาฝังข้าไว้ที่หมู่บ้านตระกูลเสิ่นเถิด! และข้าจะฝังร่วมหลุมกับยายแก่ด้วย!"
เขาสูญเสียภรรยาแต่ยังหนุ่ม ลำพังเลี้ยงบุตรชายหลายคนจนเติบใหญ่ ทั้งตรากตรำมาทั้งชีวิตสร้างฐานะใหญ่โตให้พวกเขา นอกจากสองเรื่องนี้ก็ไม่มีความอาลัยใดอีกแล้ว
ความโศกเศร้าหนาแน่นปกคลุมเสิ่นต้าซาน ไม่รู้ว่าซิ่วหลานจะรอเขาอยู่หรือไม่…
ถังถังถ่ายทอดคำพูดของเสิ่นต้าซานให้เสิ่นฉางชิงฟังโดยไม่ตกหล่น "เป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ!"
เสิ่นฉางชิงพลันตาลุ่มน้ำตา สะอื้นว่า "ท่านพ่อ วางใจเถิด! ข้าจะฝังท่านกับท่านแม่ไว้ด้วยกันแน่นอน!"
เสิ่นต้าซานพยักหน้าด้วยความพอใจ ร่างที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อยๆ เลือนหาย
ครู่ใหญ่ ถังถังจึงเอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านตาจากไปแล้ว… ท่านอา ขอแสดงความเสียใจ!"
เมื่อเสิ่นฉางชิงสงบจิตใจได้แล้ว ถังถังจึงเอียงศีรษะเอ่ยว่า "ท่านอา ชุดไว้ทุกข์สีขาวนี้ให้ข้ากับพี่ชายคนละชุดเถิด!"