"ฝ่าบาท โปรดทรงไตร่ตรองอีกครั้ง..." หัวหน้าองครักษ์ยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น มิยอมลุกขึ้น
หากพวกตนทั้งหมดถอยออกไป แล้วฝ่าบาทกับไทเฮาเป็นอันตรายขึ้นมา ไม่เพียงตนเองจะหนีความผิดไม่พ้น ยังจะพาครอบครัวต้องรับโทษไปด้วย
เจียงจ้านโกรธจนหัวเราะออกมา ก้าวเข้าไปคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่น สองนัยน์ตาแดงก่ำคำรามด้วยความโกรธ: "บังอาจ! คำพูดของข้าพวกเจ้ายังกล้าไม่ฟังอีกหรือ รีบกลิ้งออกไปให้พ้นหน้าข้า! มิเช่นนั้นฆ่าไม่เว้น!"
เห็นทั้งสองฝ่ายยื้อกันไม่จบสิ้น ถังถังก้าวขาสั้น ๆ เดินไปข้างหน้าเจียงจ้าน กระตุกชายเสื้อเขาแล้วกล่าวด้วยเสียงอ้อแอ้: "ให้พวกเขาคอยอยู่หน้าประตูโดยไม่ปิดประตูก็ได้นี่นา? แบบนี้ทั้งปกป้องความปลอดภัยของเจ้าได้ด้วย ทั้งไม่รบกวนข้ารักษาด้วย ไม่ดีหรอกหรือ?"
อ้ายร่างใหญ่เป็นห่วงความปลอดภัยของฝ่าบาทแห่งไป่เฉียง ส่วนฝ่าบาทแห่งไป่เฉียงเองก็อยากให้มารดาของตนได้รับการรักษาโดยเร็วที่สุด
แต่ยิ่งยื้อกันอยู่เช่นนี้ ก็ยิ่งเสียเวลาช่วยคนมากขึ้นเท่านั้น
ไม่ปิดประตูไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? ให้พวกเขาคอยอยู่หน้าประตูโดยไม่ส่งเสียง ไม่ดีกว่าหรือ?
เจียงจ้านก้มมองทารกน้อยที่ตัวเล็กไม่ถึงเข่าของตน มุมปากอดกระตุกไม่ได้
เจ้าทารกน้อยคนนี้รู้จักผ่อนปรนอยู่หรอก น่าเสียดายที่เป็นคนของต้าหยง...
เขาค่อย ๆ ยืดกายตรงขึ้น มองลงมายังหัวหน้าองครักษ์ตรงหน้าอย่างสูงส่ง แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา: "เปิดประตูตำหนักไว้ ให้พวกเจ้าเฝ้าอยู่หน้าประตู ห้ามส่งเสียงรบกวน ห้ามล่วงล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว! ผู้ใดฝ่าฝืนประหารไม่เว้น!"
หัวหน้าองครักษ์เผลอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วตอบ: "ข้าน้อยรับบัญชา!"
เมื่อองครักษ์และนางกำนัลถอยออกไปแล้ว ภายในตำหนักก็เงียบลงในทันที