"อย่าเข้ามานะ!" เจียงจ้านแผ่นหลังและบ่าตึงเกร็ง เหงื่อเย็นที่ขมับเปียกชื้นมวยผม เขาชี้ไปที่ถังถังแล้วตวาดเสียงเข้ม: "เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่!"
เมื่อครู่ภูตน้อยผู้นี้พูดเองว่ามาหาเขา หากเป็นเช่นนั้น ผู้ที่มีอายุขัยใกล้จะหมดลงก็มิใช่เสด็จแม่ หากแต่เป็นเขากระนั้นหรือ?
เจียงจ้านหายใจเข้าออกอย่างหนัก มือที่ชี้ไปทางถังถังค่อย ๆ หย่อนลง เลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปในพริบตา
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
ขอเพียงเสด็จแม่ปลอดภัย ตัวเองยอมไปกับพวกเขาก็ได้...
ภายในพระตำหนักไม่มีใครเอ่ยปาก แต่นอกพระตำหนักก็บังเกิดเสียงฝีเท้าอันเป็นระเบียบและหนักหน่วงดังขึ้นมา จวนเจียน ในพริบตา องครักษ์จำนวนมากก็ถือดาบยาวกรูกันเข้ามาในพระตำหนัก
"จับกุมคนร้าย คุ้มครองฝ่าบาท!"
องครักษ์กระจายตัวอย่างรวดเร็ว ฝ่ายหนึ่งรายล้อมอยู่ข้างกายเจียงจ้านเพื่อปกป้องเขาอย่างมิดชิด อีกฝ่ายหนึ่งก็ชูดาบปลายแหลมพร้อมเพรียงกันตรงไปที่ถังถัง อาจารย์หวยเจินและคนอื่น ๆ ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นอายสังหารก็กระจายไปทั่วพระตำหนักบรรทม
"คำราม~" ฮวาฮวาคำรามต่ำ ๆ พลางกั้นถังถังไว้ข้างหลัง ดวงตาพยู่นั้นจ้องมององครักษ์อย่างเหี้ยมเกรียม หลังโก่งต่ำตระเตรียมพร้อมที่จะฉีกคนเหล่านี้เป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ
"เสือ!"
"เหตุใดถึงมีเสือได้เล่า?!"
"ช่วยด้วย! มีเสือโคร่ง! ช่วยด้วย..."
เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ปนเปกันไป ชั่วขณะหนึ่งภายในพระตำหนักก็โกลาหลวุ่นวาย
แม้แต่องครักษ์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีก็ยังตื่นตระหนก ถือดาบถือกระบี่แต่มิกล้าก้าวเข้าไปครึ่งก้าว ได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ พยายามข่มขวัญเสือไว้