อวิ๋นชิงกลืนน้ำลายลงคออย่าลำบาก ขยับลำคอสั่นระริกเอ่ยขึ้นว่า "ไม่...ไม่ได้..."
เขาสามารถบอกเล่าเรื่องที่ล่วงรู้มาได้ทั้งหมด ภายหน้าเมื่อได้รับความช่วยเหลือกลับไปถึงตระกูลจิ้งได้ ค่อยผลักภาระทุกอย่างไปที่เด็กสาวจอมเปิ่นผู้นี้ก็ยังไม่สาย
หากตนเองยอมเป็นลูกไล่ให้เด็กสาวจอมเปิ่นผู้นี้ใช้ นำเด็กตระกูลจิ้งที่เหลืออีกสี่คนล่อเข้ามาในวังหลวงต้าหยง...
อวิ๋นชิงหลับตาลงช้า ๆ หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ภายหน้าหนีออกจากที่โสโครกแห่งนี้กลับไปถึงตระกูลจิ้งได้ ก็ต้องถูกประมุขตระกูลทอดทิ้งเป็นแน่!
ดังนั้น การกระทำอันเป็นการเข่นฆ่าเลือดเนื้อวงศ์ตระกูลเช่นนี้ ตนเองไม่อาจทำเป็นอันขาด...
"ไม่ยินยอม?" ถังถังเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเย็นเยียบคล้ายมีนัยแอบแฝง "ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธแม้แต่น้อย!"
อีกฝ่ายถูกจับตัวมาได้แล้ว ยังจะมีสิทธิ์ใดให้ไม่ยอมรับอีกเล่า
อวิ๋นชิงนัยน์ตาแดงก่ำ จ้องมองถังถังด้วยแววตาทั้งหวาดกลัวและสิ้นหวัง
เขาสั่นริมฝีปากวิงวอนขอชีวิต "อย่างไรเสียวิญญาณในภาพก็ถูกปลดปล่อยออกมาหมดแล้ว เช่นนั้นเรื่องนี้เราปัดกันไปก็แล้วกัน..."
เกรงว่าถังถังจะไม่ยินยอม อวิ๋นชิงหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสริม "ท่านทั้งหลายวางใจได้ ภายหน้าเมื่อข้ากลับไปแล้วจักสำนึกผิดและทำตัวใหม่เป็นคนดีแน่นอน!"
อวิ๋นชิงกัดฟันแน่นในใจ ต่อให้กลับไปแล้วต้องถูกทำโทษตามกฎตระกูล ต่อไปนี้ก็ไม่คิดจะก้าวเท้าเข้ามาในแดนต้าหยงอีกแม้แต่ก้าวเดียว...
ถังถังจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เสียงเด็กน้อยกังวานใสไพเราะดังก้องไปทั่วคุกต้องห้าม ฟังเข้าหูอวิ๋นชิงแล้วหัวใจเต้นระทึกไม่เป็นอัน