"พระนางเต๋อทรงวางพระทัยได้ เพียงฤทธิ์เดชของถังถังตอนนี้นั้นเหลือเฟือแล้ว!" เด็กน้อยตบหน้าอกน้อยๆ ของตนเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดอย่างจริงจัง "ถังถังไม่อยากให้พระนางต้องมาถูกกักขังอยู่ที่นี่~>
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ช่วยท่านอาจารย์กลับมาได้ เสด็จปู่กับท่านพ่อและท่านแม่ก็ใช้ชื่อของนางทำความดีสะสมบุญญากิจมาโดยตลอด
ตอนนี้บุญกุศลของถังถังล้นเหลือจนใช้ไม่หมดแล้ว!
พระนางเต๋อซินรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก มองเด็กน้อยด้วยสายตาที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น: "เด็กดี เมื่อพระนางออกไปได้แล้ว จะต้องทะนุถนอมเจ้าอย่างดีแน่นอน!"
เมื่อออกไปได้แล้ว นางจะเรียกสะใภ้ใหญ่ของตระกูลฝ่ายแม่เข้ามาในวัง ใช้เงินทองส่วนตัวก้อนสุดท้ายของนางทำบุญสะสมกุศลให้ถังถัง
เห็นว่าอาจารย์หวยเจินเริ่มวุ่นวายกับการเตรียมการแล้ว ถังถังจึงนั่งลงบนพื้นพร้อมกับกอดไข่มุกส่องรัตติกาลไว้: "พระนางเต๋า เมื่อพวกพระนางออกมาจากภาพเขียนได้แล้ว ยังต้องแสร้งทำเป็นโง่เง่าเคลิ้มไปอีกสองสามวัน ถึงแม้ตัวร้ายตัวใหญ่จะถูกจับได้แล้ว แต่ถังถังยังกลัวว่าจะมีพวกพ้องของมันซ่อนตัวอยู่ในที่มืด!"
ถังถังไม่เพียงแต่จะต้องถามความจริงจากปากของอวิ๋นชิงเท่านั้น แต่ยังต้องให้ศิษย์พี่พาคนไปตรวจค้นทั่วทั้งวังอีกครั้ง มีเพียงเท่านี้จึงจะวางใจได้อย่างสนิท
พระนางเต๋อรีบพยักหน้ารับ: "พระนางเข้าใจแล้ว! พื้นข้างล่างเย็น ถังเอ๋อร์รีบลุกขึ้นเถอะ!"
ในเวลานี้ ภาพเขียนของพระนางฉินถูกถอดลงมาแล้ว ตั้งนิ่งอยู่ที่มุมกำแพง
พอได้ยินว่าพระธิดาอาจจะหนาว พระนางฉินรีบซบหน้าลงบนภาพเขียน พูดด้วยความเจ็บปวดใจ: "พระธิดาน้อยฟังคำ จะเป็นไข้ได้นะถ้าหนาว!"
เกรงว่าเด็กน้อยจะไม่ยอมฟัง พระนางฉินจึงพูดเสริม: "พระนางวางภาพของพระนางฉินไว้ข้างใต้ที่นั่งก็ได้ แยกไว้ชั้นหนึ่งมันจะดีขึ้นบ้าง..."