สิ้นเสียงพูด ปากของถังถังก็ถูกอวิ๋นจิ้งซูปิดไว้แน่น พลางเอ่ยปากให้ผู้คนในเรือนถอยออกไป
ถังถังกะพริบตา สีหน้าท่านแม่ช่างขาวซีดยิ่งกว่าเมื่อครู่นี้อีก...
แย่แล้ว! มัวแต่ห่วงเอาใจท่านแม่ น้ำยันต์ยังไม่ได้เผาให้ท่านแม่ดื่มเลย!
คิดได้ดังนั้น ถังถังก็ร้อนใจงัดมืออวิ๋นจิ้งซูออก เสียงใสดังขึ้นว่า "ท่านแม่ต้องดื่มน้ำยันต์เจ้าคะ ไม่อย่างนั้นจะหลับใหลไปอีก!"
กู้เยี่ยนเจาหนังตากระตุก จูงมือบุตรสาวภรรยาเดินเร็วๆ เข้าตำหนักเต๋ออิน
ภายในตำหนักกว้างใหญ่มีเพียงเสียงลมหายใจของสามคน เนิ่นนานทีเดียวกู้เยี่ยนเจาจึงเอ่ยปากด้วยความยากลำบาก
"ถังถังน้อย บอกท่านพ่อทีว่า หากไอทมิฬหนักข้อขึ้นจะมีผลเช่นไร"
ถังถังซบอยู่ในอ้อมอกอวิ๋นจิ้งซู เอียงศีรษะครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "คนในบ้านจะป่วย จะซวย นานเข้าก็จะถูกล้าง!"
เช่นเดียวกับท่านแม่ หากมิได้พบถังถัง นางก็จะตายในความฝันอย่างไม่รู้ตัว
กู้เยี่ยนเจาได้ฟังร่างก็เกร็ง ปลายนิ้วซีดขาว
หากเรื่องที่บุตรสาวบอกเป็นจริง นี่ทั้งวังหลวงล้วนถูกไอทมิฬอะไรนี่ปกคลุมอยู่หรือไม่...
อีกอย่าง ถังถังแม้จะเป็นนักพรตน้อยแต่ที่สุดก็เพิ่งสามขวบ สิ่งที่นางเห็นได้แม้แต่โหราหลวงยังกลับมองไม่เห็น?
เสด็จพ่อกับพระชายารัชทายาทประชวรประหลาดมานานแล้ว มิใช่แค่วันสองวัน โหราหลวงดูฤกษ์ยามเก่งกาจเช่นนั้น กลับไม่รู้จริงหรือว่าประชวรมาจากสิ่งใด?
ความคิดพรั่งพรูทำให้สีหน้ากู้เยี่ยนเจายิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
เขายกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว จึงเอ่ยเสียงเบาด้วยความห่วงใย "เรื่องที่ถังถังเห็นไอทมิฬได้ นอกจากท่านพ่อท่านแม่แล้วห้ามบอกใครอีก เข้าใจหรือไม่ ถังถังยังเล็กไม่รู้ว่าจิตใจมนุษย์ช่างร้ายกาจ!"